Writerclub

ต่อต้านภาษาวิบัติและการลอก!!!
 
เธšเน‰เธฒเธ™เธšเน‰เธฒเธ™  writerclubwriterclub  CalendarCalendar  เธŠเนˆเธงเธขเน€เธซเธฅเธทเธญเธŠเนˆเธงเธขเน€เธซเธฅเธทเธญ  เธ„เน‰เธ™เธซเธฒเธ„เน‰เธ™เธซเธฒ  เธชเธกเธฑเธ„เธฃเธชเธกเธฒเธŠเธดเธ(Register)เธชเธกเธฑเธ„เธฃเธชเธกเธฒเธŠเธดเธ(Register)  เธฃเธฒเธขเธŠเธทเนˆเธญเธชเธกเธฒเธŠเธดเธเธฃเธฒเธขเธŠเธทเนˆเธญเธชเธกเธฒเธŠเธดเธ  เธเธฅเธธเนˆเธกเธœเธนเน‰เนƒเธŠเน‰เธเธฅเธธเนˆเธกเธœเธนเน‰เนƒเธŠเน‰  เน€เธ‚เน‰เธฒเธชเธนเนˆเธฃเธฐเธšเธš(Log in)เน€เธ‚เน‰เธฒเธชเธนเนˆเธฃเธฐเธšเธš(Log in)  

Share | 
 

 รักใสๆในโรงเรียนประจำ

เธญเนˆเธฒเธ™เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเธเนˆเธญเธ™เธซเธ™เน‰เธฒ เธญเนˆเธฒเธ™เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเธ–เธฑเธ”เน„เธ› Go down 
เธœเธนเน‰เธ•เธฑเน‰เธ‡เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   4/5/2007, 11:57 pm

นักเขียนที่ร่วมละเลง

1ฟิมะไม่หนาว

2ชาเย็น

3เมถุน (Francis)

4จอมโจรไอซี่

5Akuma_kunG

6ใบกระดาษ

7whitehamster

8เดะนักป่วน

9Negizen

10yee
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   4/5/2007, 11:58 pm

กฎของโรงเรียนไรท์เตอร์คลับ 20ข้อ

1 ห้ามจับกลุ่มสุมหัวนินทาอาจารย์มากกว่า6คน

2ห้ามทำลายทรัพย์สินของโรงเรียน ถ้าฝ่าฝืนต้องชดใช้ค่าเสียหาย/สร้างให้ใหม่

3ห้ามตามหาผอ. ถ้าไม่อยากได้เกรด0

4ถ้าได้เกรด0มากกว่า5ครั้งจะถูกไล่ออก

5ห้าม จับอาจารย์ไปทำร้าย เรียกค่าไถ่ หรือ
อะไรก็ตามที่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บของ
อาจารย์

6ห้ามชักดาบค่า เทอม

7ห้ามฆ่ากันในโรงเรียน

8ห้ามท้าทายสิ่งลี้ลับในโรงเรียน

9ห้ามเล่นผีถ้วยแก้วในโรงเรียน

10ห้ามไปสารภาพรักที่ใต้ต้นสนในวัน คริสต์มาส ถึงแม้ว่ามันจะมีตำนานเรื่องความรักที่สมหวังก็ตาม

11 ห้ามกินตับเพื่อนเป็นอาหารเสริม

12 ห้ามกระโดดตึกลงมาจากอาคาร5 นอกนั้นโดดได้

13 ห้ามเข้าไปในห้องศิลปะคนเดียว

14 ห้ามชักดาบค่าอาหารในโรงอาหาร4

15 ห้ามพลอดรักในที่สาธารณะ

16 ห้ามกินเหล้าก่อนวันสอบเป็นเวลา1สัปดาห์

17 ห้ามลอกข้อสอบเพื่อน มิฉะนั้นจะได้เกรด0

18 ห้ามว่ายน้ำหลังเที่ยงคืน

19 ห้ามตกใจกับความไม่ปกติของโรงเรียน ใครตกใจแนะนำให้ลาออก เพราะเดี๋ยวจะตกใจบ่อยๆ

20 กลับไปอ่านตั้งแต่ข้อ1จนกว่าจะครบ20รอบ เพื่อการจำขึ้นใจ



สถานะอาจารย์ปัจจุบัน 3 คน (เต็ม 10)

1. 'จารย์ (เฮีย) หนุ่ม [nummu>

2. 'จารย์พิซซ่า [PITCHA>

3. 'จารย์ (จาน) กระดาษ [ใบกระดาษ>

4. ‘จารย์แหนม (Unname ข้อยบ่มีชื่อดอก)

5. ว่าง

6. ว่าง

7. ว่าง

8. ว่าง

9. ว่าง

10. ว่าง

สถานะกรรมการนักเรียนปัจจุบัน 5 คน (เต็ม 7)

1.คุมะ [Akuma_kunG>

2.ฟิมะ [ฟิมะไม่หนาว>

3.ป๋าดีเจ [DJ_pond>

4.เจ๊หยี [หยี>

5.ลันสถั่ว [อนีลัน>

6.ว่าง

7.ว่าง
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   4/5/2007, 11:59 pm

โรงเรียนไรท์เตอร์คลับ เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่มาก ตั้งอยู่ใจกลางภูเขาไฟฟูจิโกะที่ดับไปนานแสนนานแล้ว

โรงเรียนแห่งนี้มีอายุราวๆ100ปี
โดยที่ไม่เคยเปลี่ยนผอ. และไม่มีใครเคยเห็นผอ.โรงเรียนเช่นกัน
จนเรื่องนี้กลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับที่1ของโรงเรียนไปเสียแล้ว

มีคน
เล่าขานกันว่า หากใครคิดจะตามหาผอ.ขึ้นมา วิญญาณในโรงเรียนจะเอาเกรด0มาให้
ไม่ว่านักเรียนคนนั้นจะดีเด่น เก่งกาจสามารถเพียงใด
ก็ไม่สามารถจะรอดพ้นไปจากเกรด0มหาภัยนี้ได้

แต่นักเรียกคนไหนจะไม่อยากท้าทายสิ่งมหัศจรรย์บ้างล่ะ???

จึงเป็นที่รู้กันดีว่า ต้องมีนักเรียนได้เกรด0กันประจำในทุกๆที

ขณะนี้ มีข่าวลือขึ้นมาว่า นักเรียนหญิงผู้ย้ายมาใหม่ ก็กำลังพยายามตามหาผอ.โรงเรียนให้เจอ แม้ว่าจะต้องท้าทายกับเกรด0ก็ตาม!!!



นักเรียนหญิงผู้นี้ ก็คือ!! "ห่านน้อย" นั่นเอง



"เจ๊จะไปตามหาผ.อ.จริง ๆ เหรอ ??" เมสถุนถามห่านน้อย

"แกจะไปกับฉันหรือเปล่าล่ะ" ห่านน้อยย้อนถามกลับ

เมสถุนตอบว่า "กลัวเกรด 0 น่ะ อยากได้เกรด 4 ไม่ไปดีกว่า"

"ตามใจแก" แล้วห่านน้อยก็เดินจากไป ...



เช้าวันหนึ่งก่อนเปิดภาคเรียน
1 วัน
นักเรียนมากมายเริ่มทยอยเข้ามาในโรงเรียนและเตรียมตัวจัดข้าวจัดของเข้าที่
บางส่วนก็เดินสำรวจโรงเรียนบ้าง
บางส่วนก็ไปเล่นกีฬาในศูนย์กีฬาขนาดใหญ่ของโรงเรียนที่มีทั้งหมด 4 ชั้น

ชั้นแรกเป็นสนามฟุตบอลขนาดย่อม สนามบาสเกตบอล และสนามวอลเลย์บอลอย่างละ 3 สนาม

ชั้นสองเป็นคอร์ดเทนนิส และคอร์ดสำหรับแบดมินตัน อย่างละ 3 สนาม พร้อมแสตนเชียร์กีฬาล้อมรอบ

ชั้นสาม สำหรับกีฬาต่อสู้ตัวต่อตัว เช่น เทควันโด ยูโด ฟันดาบ เคนโด เป็นต้น

ชั้นสี่ เป็นชั้นดาดฟ้า มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่สวยงาม และห้องอาบน้ำแต่งตัวครบครัน

ทั้งยังมีเรือนกระจกสำหรับศึกษาการเกษตร ห้องสมุดติดแอร์ 2 ชั้น และทะเลสาบ สวนดอกไม้สำหรับให้ครูอาจารย์ และนักเรียนไปพักผ่อน

และที่สวนดอกไม้ประจำโรงเรียนนั้นเอง หนุ่มสาวคู่หนึ่งได้มานั่งรับสายลมและแสงแดด สร้างบรรยากาศโรแมนติกด้วยกัน...



"ทำอย่างนี้จะดีเหรอไอซ์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอก"เด็กสาวหน้าใสพยายามปัดป้องมือไม้ของฝ่ายตรงข้ามด้วยอาการเคลิ้มเล็กๆ

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่มีใครเห็นหรอกนะชา ยอมให้ไอซ์จูบดีกว่านะ"เด็กหนุ่มเล้าโลมจนกระทั่งเด็กสาวเริ่มเกิดอาการสมยอม แต่ทันใดนั้น

"กฎของโรงเรียนข้อที่15
ห้ามพลอดรักในที่สาธารณะ ไอซ์ศักดิ์กับชาเย็น
เอ็งโดนหักคะแนนรอบที่379แล้วนะเฟ้ย"เด็กหนุ่มหน้าออกแนวโหดๆส่งยิ้มเย็นๆให้กับคู่รักทั้งสอง
พร้อมกับยกไม้กระบองที่เขียนว่า
คณะกรรมการเพื่อความสงบเรียบร้อยของโรงเรียนฟาดตัวทั้งสองคนอย่างชำนาญ
ก่อนจะลากตัวไปหักคะแนนที่ห้องปกครอง



"อะไรกันเล่า!!
คุมะไม่เคยมีความรัก คุมะไม่รู้หรอ!!" ชาเย็น(ที่น่ารัก ^^') ตวาดใส่
"คุมะ"ประธานนักเรียนคนใหม่ เป็นรอบที่ 379=
=''หลังจากที่ออกมาจากห้องปกครอง



"ถึงข้าจะมีความรักก็คงไม่ทำแบบพวกเอ็งหรอก"คุมะพูดโตตอบด้วยอาการถูกแทงใจดำเล็กน้อย



"อ่ะ
นี่เจ้าหมอฟัน ทำอะไรอยู่น่ะ" ฟิมะ
หนึ่งในคณะกรรมการนักเรียนถามขึ้นเมื่อเห็นหมอฟันทำลับๆ ล่อๆ
อยู่ในซอกหลืบของห้องสมุดที่สิงประจำ

"ผ่าตัดครับ" หมอฟันตอบหน้าตาเฉย พลางชี้ให้ดูซากศพ เอ๊ย ร่างโชกเลือดแต่ยังมีชีวิตของเพื่อนนักเรียนคนหนึ่ง

...ชิเนโอะ...

"ง่ะ กฎข้อ 7 ห้ามฆ่ากัน ลืมเหรอ... แล้วนี่คงไม่ได้กินตับไปแล้วใช่ไหม" กรรมการนักเรียนฟิมะโวยวาย

"....ยาชาก็ฉีดให้แล้ว
ยาสลบก็วางแล้ว ตับก็ยังไม่ได้เล่นเลยครับ
แต่เอาไปแค่ฟันทั้งปากมันไม่ผิดกฎโรงเรียนนี่ครับ" หมอฟันทำตาแป๋วส่งให้
คณะกรรมการฟิมะจึงเดินจากไป โดยขอเอาฟันซี่หนึ่งไปเป็นที่ระลึก

หลังจากที่โดนเทศนาและตักเตือนไปเล็กน้อย
และถูกสั่งให้แยกไปทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ
เป็นการลงโทษเนื่องจากแวะมาที่ห้องปกครองบ่อย
ชาเย็นทำตาบ้องแบ๊วบอกลาไอซ์ศักดิ์อย่างเสียดาย

"ไอซ์ ชาไปแล้วนะ แล้วชาจะแอบแวะไปหาบ่อย ๆ นะ" ชาเย็นเอ่ยด้วยเสียงอ้อนกระเซาะกระแซะ

"อะ.. อืม..." ไอซ์ศักดิ์ตอบด้วยท่าทีแปลก ๆ เขาดูเหม่อลอยคล้ายคนพึ่งตื่นนอน

"หืม?...
ไอซ์เป็นอะไรน่ะจ้ะ?" ชาเย็นถามด้วยท่าทีและน้ำเสียงเป็นห่วงจนโอเวอร์
สักพัก ไอซ์ศักดิ์ก็สั่นหัวแรง ๆ เหมือนไล่ความคิดอะไรถามอย่าง
ก่อนจะทำหน้าตาตกใจ

"เฮ้ย!! อีกแล้วเหรอ!!" ไอซ์ศักดิ์ทำหน้าเห็นผีใส่ชาเย็นก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าหนีสาวน้อย

"อะไรกัน...
ยาหมดฤทธิ์อีกแล้วเหรอ" ชาเย็นทำหน้ามุ่ยแบบ(พยายาม)น่ารัก
ก่อนจะหยิบขวดยาสีชมพูสดใส ภายในบรรจุแคปซูลสีเหลืองชมพูเต็มขวด
ที่ฉลากสีชมพูนั้น มีรูปกามเทพแมวน้อยคิตตี้ พร้อมอักษรน่ารักตัวใหญ่ ๆ
ว่า 'ยาเสน่ห์ LovE TableT' ออกมาจากกระโปรงนักเรียน

"ไม่นะ!!
ไปก่อนล่ะชาเย็น.. เจอกันใหม่ชาติหน้าตอนบ่าย ๆ นะ!! เหวอ~!!!"
ไอซ์ศักดิ์ออกตัววิ่งไปที่ห้องสมุดซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาต้องเข้าไปทำงาน
ก่อนที่สาวน้อยชาเย็นจะวิ่งตามทัน
กรรมการนักเรียนอาคุมะก็ปรากฏตัวท่ามกลางหมอกควันขวางทางเธอ

"ยังไม่ไปทำงานที่สระว่ายน้ำอีกเรอะ
อยากเข้าห้องปกครองอีกรอบใช่มั้ย" อาคุมะเอ่ยอย่างเย็นชา
สายตาคมกริบจ้องไปที่สาวน้อยราวกับเสือจ้องมองเหยื่อ

"โธ่..
อะไรอีกล่ะ... เอ๊ะ! สระว่ายน้ำเหรอ"
ชาเย็นทำตาโตพลางนึกถึงสระว่ายน้ำที่เต็มไปด้วยบรรดานักเรียนชายหุ่นดี ๆ
หน้าตาตี๋ ๆ แล้วน้ำลายหกจ๊อก ๆ ก่อนจะวิ่งฉิวไปที่สระว่ายน้ำทันที
อาคุมะทำหน้าเฉย ๆ ก่อนจะหายตัวไปที่อื่นต่อ



"เป็นอาจารรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรย์!!!!!!!!!!"เด็กหนุ่มคนหนึ่งตะโกนแล้ว
วิ่งขึ้นไปชั้นสี่แห่งสระว่ายน้ำทันทีที่เต็มไปด้วยนร.หญิง

"โอ๊ว ไม่ก๊อด ชั้นนี้โดนใจ : D"



ข้าง ๆ สนามกีฬา มีตึกดนตรีด้วยสิ ^O^

ชั้น
1 เปิดโล่ง สำหรับวงโยธวาทิตมาซ้อมทั่วไป / ซ้อมแปรขบวน ,
สำหรับซ้อมเครื่องดนตรีประเภทให้จังหวะ (กลอง ฉาบ อะไรเทือกนี้)
แล้วก็สำหรับพวกที่ขี้เกียจเดินขึ้นชั้นบน

ชั้น 2 สำหรับวง
Symphony Orchestra ของโรงเรียน
เวลาเข้าต้องโชว์บัตรสมาชิกวงซิมโฟนีออเคสตร้าให้รปภ.หน้าห้องดูก่อน
ไม่งั้นเข้าบ่ได้เด้อ

ชั้น 3 ประกอบด้วยห้องเล็กเยอะแยะมากมาย
ห้องหนึ่งซ้อมได้ 2 คน สำหรับซ้อมเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย ,
เครื่องเป่าลมไม้ , เครื่องเป่าลมทองเหลือง

ชั้น 4 สำหรับดนตรีไทยโดยเฉพาะ

เมสถุนสิงอยู่ชั้น 3 โซนเครื่องสาย ( ไวโอลิน ฮ่า ๆๆ ) ห้องที่ 2 ด้านขวามือ

ตามนั้น =w=v เรื่องอะไรจะยอมให้มีแต่กีฬาเล่า... แต่ถ้าตึกกีฬาจะสิงอยู่ชั้น 1 (วอลเล่ย์) กับชั้น 4 (สระว่ายน้ำ)

โอ้ ! โรงเรียนนี้สวรรค์แท้ ๆ TTwTT
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:00 am

เวลาเย็น ณ ห้องกรรมการนักเรียน

หัวหน้ากรรมการนักเรียนฟิมะชอบเรียกประชุมกรรมการนักเรียนทั้งๆที่ไม่มีอะไรต้องทำ วันนี้ก็เช่นกัน

ตัวคนเรียกประชุมเองกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายแนวสืบสวนที่มีภาพประกอบ
ชวนแหวะสำหรับบางคน
ป๋าดีเจกำลังนั่งฟังเพลงอยู่ข้างๆเจ๊หยีที่กำลังเล่นเกมกดอย่างเมามัน
คุมะกำลังกดคัตเตอร์เข้าๆออกๆพลางกรีดไปที่ประตู
(ซึ่งใกล้จะพังเพราะฝีมือมันขูดได้ทุกวัน)
ในขณะที่ลันสถั่วก้มหน้าก้มตาหลับอย่างสบายอารมณ์ ณ มุมตรงข้าม

"จะเริ่มการประชุมแล้วนะครับ"
ฟิมะเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปราว15นาที แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
เก้าอี้กรรมการเหลือ
แต่ก็ไม่มีคนรอเพราะทั้งสองนั้นไม่เคยเข้าประชุมเลยสักครั้งเดียว

"วันนี้ผมมีแขกที่จะร่วมประชุมด้วย
เชิญคุณโด๋ยครับ" สิ้นเสียงเรียกชื่อ ร่างใสก็ลอยขึ้นจากโต๊ะประชุม
เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมามองชายผมหนุ่มวัยไม่เกิน20
ผมยาวยุ่งถูกรวบไว้อย่างหลวมรับกันดวงตาโตคล้ำราวกับคนอดนอน
กำลังนั่งยองๆอ่านหนังสือการ์ตูนอย่างเงียบๆ

"ดูเหมือนว่าจะมีคนตามหาผอ .อีกแล้ว คุณโด๋ยช่วยจัดการด้วยนะครับ" ฟิมะกล่าวขึ้น แต่โด๋ยยังคนอ่านการ์ตูนต่อไป...

"ใช้เกรดศูนย์นั่นล่ะครับ อย่าแกล้งเขาล่ะ" ฟิมะกล่าวขึ้น แต่โด๋ยยังคนอ่านการ์ตูนต่อไป...

"ถึงแม้จะเป็นคนรักของคุณน่ะครับ" ฟิมะกล่าวขึ้น แต่โด๋ยยังคนอ่านการ์ตูนต่อไป...

"
คุณโด๋ยกำลังอ่านการ์ตูนกลับหัวอยู่ครับ " ฟิมะกล่าวขึ้น
โด๋ยทำตาที่โตอยู่แล้วให้โตขึ้นอีกก่อนรีบกลับหนังสือ พยักหน้า
แล้วหายตัวด้วยความหน้าแตก...

"ป๋าดีเจกับเจ๊หยี
วันหลังอย่าสวีทกันต่อหน้าคนอื่นนะครับ
เดี๋ยวเขาจะหาว่าคณะกรรมการลำเอียง" กรรมการนร.หยีพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
ทั้งๆที่หัวของดีเจปอนด์กำลังหนุนอยู่บนตักของตน

"จบการประชุมครับ"
เขากล่าวปิดท้ายก่อนปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปทำตามหน้าที่
ถ้าโรงเรียนอื่นได้เห็นกรรมการนักเรียนที่นี่...มันจะคิดยังไงกันวะเนี่ย...

"เดี๋ยวสิคุมะ
ได้ข่าวว่าวันนี้นายลากไอซ์ศักดิ์กับชาเย็นไปห้องปกครองเป็นครั้งที่379แล้ว"
ฟิมะรั้งตัวน้องชายไว้ขณะถีบส่งลันสถั่วที่หลับเป็นตายออกไปนอกห้อง

"ก็ มันผิดกฎ" คุมะตอบกลับเรียบๆ

ฟิมะยิ้มกริ่มแล้วกล่าวขึ้นเบาๆ "อย่างที่ชาเย็นบอกไว้ นายไม่เคยมีความรัก นายไม่รู้หรอก วันไหนที่น้องคนนี้มีความรัก พี่จะคอยดู"

"ไร้สาระ...ขอตัวครับ ท่านพี่" คุมะสบถเสียงค่อยก่อนเดินออกจากห้องประชุมไป เวลานั้นเอง เด็กสาวนามชาเย็นก็เปิดเผยตัวออกมาจากมุมมืด"

"แผนการสำเร็จไปด้วยดี
อย่าลืมค่าตอบแทนล่ะชาน้อย" ฟิมะพูดกับสาวร่างเล็กที่ยื่นซองสีขาวมาให้
"ไม่นาน ชาจะได้มีความสุขกับไอซ์ศักดิ์ โดยไม่มีมารความรักแล้วใช่มั๊ย"

"ใช่สิ แล้วก็... ขอบคุณสำหรับรูปสาวๆนะชา ^ ^"



เมสถุนมองจากหน้าต่างชั้น 3 ห้องที่ 2 ด้านขวามือ

"ทำไมไม่มีนักเรียนมาเล่นดนตรีบ้างเลยนะ ดูศูนย์กีฬาสิ...คนเยอะชะมัด"

เมสถุนถอนหายใจ
ก่อนจะหยิบไวโอลินมาเล่นต่อด้วยอารมณ์เซ็ง ๆ
หากแต่เสียงที่ดังจากเครื่องดนตรีชิ้นโปรดยังคงไพเราะ (
ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยแฮะ =[>= ตัวจริงเล่นอยู่แค่เล่ม 1 !!
ยังไม่จบด้วย )

ก๊อก ๆ

เมสถุนหยุดเสียงดนตรีและหันมองไปที่กระจกบนบานประตูเพื่อมองผู้มาเยือ น

"ชา ?"

เมสถุนลุกไปเปิดประตู เนื่องจากเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ... ห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียง

"มีอะไรรึชา" เมสถุนเอ่ยถามเพื่อนร่วมชั้นเรียน

ชาส่ายหน้า "เสียงดังเกินมาตรฐานที่ตั้งไว้น่ะ ขนาดห้องเก็บเสียง เสียงไวโอลินยังดังออกมานอกห้องเลย"

"ตึกนี้ไม่ค่อยมีคน แล้วคุณมายุ่งอะไรกับผมด้วย ?" โว้ย... ก็ผมจะเล่น ผมก็เล่นเสียงระดับนี้มาตลอด

"ระวังกรรมการนักเรียนล่ะ"

"ตึกนี้
เคยมีคนซะที่ไหน !!" เมสถุนเริ่มอารมณ์เสีย
"ชั้นล่างก็ถูกพวกอยากเล่นฟุตบอลแต่ไม่มีที่เล่นยึดไปหมดแล้ว
วงโยก็ลาออกจนไม่ครบวง วงซิมโฟนีออเคสตร้าก็เหมือนกัน
ดนตรีไทยก็ไม่มีใครสนใจจนหยากไย่เกาะเต็มมุมห้องไปหมด แม้แต่ตึกนี้ !!
มีผมคนเดียวนะที่มาใช้บริการ !!!!!"

เมสถุนหอบหลังจากระบายความในใจออกไปหมดสิ้น

ชาเงียบ และเดินออกจากห้องไป...

และขณะที่ชากำลังจะเดินลงบันได (เพื่อไปหาไอซ์ศักดิ์) เมสถุนก็วิ่งแล้วตะโกนเรียกชื่อชา

ชาหันไปหาคนเรียก

"เอ่อ... ขอโทษนะที่เสียงดัง" เขาเกาแก้มแก้เขินแล้วก้มหน้ามองพื้น

"นายชอบดนตรี ?"

"ชอบแล้วทำไม ไม่ชอบแล้วทำไม" แต่ยังคงไว้ซึ่งความยียวนกวนประสาท

"ก็...เพราะดีนะ"

ชาพูดทิ้งไว้แค่นั้นแล้วเดินไปหาไอซ์ศักดิ์ที่รออยู่ชั้นล่าง

เมสถุนเดินเข้าห้องไปด้วยอารมณ์เหม่อลอย

ชารึ... ก็น่ารักดีนะ ?



หมายเหตุ - ชาขึ้นมาชั้นสามเพราะได้ยินข่าวว่ามีเงินตกอยู่ 20 บาท - - ไม่ได้จงใจมาหาเมสถุนหรอก

---

"ไม่นาน ชาจะได้มีความสุขกับไอซ์ศักดิ์ โดยไม่มีมารความรักแล้วใช่มั๊ย"

---



มารความรักเรอะ...มีแน่ ๆ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:01 am

ไอซ์ศักดิ์ชู้ตลูกบาสลงห่วงอย่างคล่องแคล่ว
ระหว่างรอชาเย็นที่บอกว่าจะขึ้นไปเดินดูตึกดนตรีซะหน่อย เด็กนักป่วน
และชิโนเอะ ต่างพยายามวิ่งเข้ามาแย่งลูก แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จซักครั้ง
จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก็เลิกเล่นแล้วออกมานั่งพัก

"แกจะเทพไปถึงไหนวะ
ไอซ์ ขนาดไม่แบ่งทีมแกยังได้ตั้ง 13 ลูก ฉันกับป่วนยังได้แค่ คนละ 10 - 11
ลูกเลย" ชิโนเอะบ่นเสียงดังขณะที่กำลังเอาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า
ไอซ์ศักดิ์เพียงแค่ยักไหล่เล็กน้อยพลางเทน้ำจากขวดน้ำเย็นราดหน้า

"คราว หน้าฉันชนะแกแน่ไอ้น้องรัก คราวนี้ฉันบอกตรง ๆ ว่าออมมือให้" เด็กนักป่วนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หินอ่อนพลางหยิบผ้าขึ้นมาพัด

"งั้นคราวหน้าก็อย่าออมสิพี่ เห็นออมทุกรอบเลย หึๆ" ไอซ์ศักดิ์หัวเราะเบา ๆ มองหน้าชิโนเอะที เด็กนักป่วนที

เด็กนักป่วนเป็นเพื่อนสนิทของชิโนเอะ
ทั้งคู่ชอบมานั่งเล่นบาสที่ศูนย์กีฬาเสมอ ส่วนไอซ์ศักดิ์นั้น
ด้วยความที่เป็นน้องของเด็กนักป่วน ถึงได้มาร่วมเล่นด้วยเสมอ
ทำให้ทั้งสามสนิทกันในไม่ช้า ส่วนเนกิเซนน้องคนเล็กของเด็กนักป่วน
บางครั้งก็มานั่งดูพวกพี่ ๆ เล่น แต่ส่วนใหญ่จะหอบหิ้วงาน
หรือหนังสือมาด้วย ด้วยความที่เป็นเด็ก(เหมือนจะ)เรียนนั่นเอง

"อ้าวนั่น..
แฟนแกมาแล้วนั่นไงไอซ์"
ชิโนเอะหันไปมองชาเย็นที่เดินกระด๊อกกระแด๊กลงมาจากตึกดนตรี
ไอซ์ศักดิ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะแถลงไขความจริง

"นั่นไม่ใช่แฟนผมคร้าบ~ ยัยชาเย็นชอบมาเกาะผมเองต่างหาก"

"อ๊ะจริงเหรอน้องรัก
แต่พี่ไม่เห็นแกปฏิเสธเวลาสาวน้อยชาเย็นมาเกาะเลยนี่นา กิ๊ว ๆ"
เด็กนักป่วนเอ่ยปากแซวน้องพลางเป่าปากปิ้ว ๆ ทั้ง ๆ
ที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่

"ปฏิเสธไม่ได้มากกว่ามั้งนั่น วัน ๆ
เห็นแต่มันวิ่งหนียัยชาเย็นแทบลิ้นห้อยแต่ก็หนีเจ๊แกไม่ได้ซักที"
ชิโนเอะพูดพลางหัวเราะ ในขณะที่ไอซ์ศักดิ์เริ่มทำหน้าจะตายมิตายแหล่

"ไอซ์จ๋า~"
เสียง(พยายาม)หวานของชาเย็นเหมือนลอยเข้ามาโอบกอดไอซ์ศักดิ์ไม่ให้ไปไหน
ไอซ์ศักดิ์ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพี่ ๆ แต่(ไอ้)คุณพี่ ๆ
แกท่าทางอยากหาเรื่องแกล้งเขาให้ได้

"เฮ้ย.. หิวแล้วว่ะ ไปกินข้าวกันมั้ย ได้เวลาที่แม่ครัวเมอเฟย์จะตักอาหารแล้วนี่" ชิโนเอะพูดพลางขยิบตาให้เด็กนักป่วนอย่างจงใจ

"เอ้อ
ก็ว่าทำให้ท้องร้องไอเลิฟยู เอ๊ย จ๊อก ๆ ขนาดนี้ ไป ๆ เถอะ
อย่าไปเป็นก้างขวางคอใครเขาเลย" เด็กนักป่วนพูดกลั้วหัวเราะ
แล้วกอดคอเดินไปโรงอาหารกับเพื่อนรัก

"อยู่นี่เอง ที่รัก~"
ชาเย็นกระโดดกอดแขนไอซ์ศักดิ์ที่ทำหน้าสะหยึมกึ๋ย
ก่อนจะเอ่ยชวนไปทานดินเนอร์ที่โรงอาหารประจำโรงเรียนทันที และแน่นอน
ไอซ์ศักดิ์นั้นก็หมดสิทธิ์ปฏิเสธตั้งแต่สาวน้อยเอ่ยปากถามแล้ว

บริเวณที่ใกล้
ๆ กันนั้น เมสถุนเดินลงมาจากตึกดนตรีและกำลังจะไปทานข้าวเหมือนกัน
ได้เห็นภาพชาเย็นควงแขนไอซ์ศักดิ์ที่ทำหน้าเบื่อโลกไปโรงอาหาร
ก็ฉีกยิ้ม... เขามีวิธีใกล้ชิดสาวน้อยชาเย็นแล้ว...



ผีเซน..สาวน้อยห้องสมุดกำลังล่องลอยไปทั่วห้องสมุดที่ร้างผู้คน เพราะเป็นเวลาเที่ยงทุกคนเลยไปกินข้าวกันหมด

แต่มีอยู่คนหนึ่ง... ที่ไม่ได้ไปกินข้าวกลางวันเหมือนคนอื่นเขา

..ห่านน้อย กำลังหาประวัติผอ. อย่างเอาเป็นเอาตาย



"นี่เธอ..."
เสียงใสที่ฟังดูเหม่อลอยของผีสาวร่างขาวใส
เรียกให้ห่านน้อยที่กำลังค้นประวัติ ผอ.
ทุกคนในโรงเรียนอย่างเอาเป็นเอาตายให้หันมาสนใจเซนจัง ที่ลอยมานั่งข้างเธอ

"อะไร?"
ห่านน้อยหันไปมองแวบเดียวแล้วก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาค้นประวัติต่ออย่างไม่รู้จักเหนื่อยอ่อน
เซนจังถอนหายใจ(ที่ไม่มีนานแล้ว)ออกมา

"ทำไมถึงอยากตามหา ผอ.
นักล่ะ"
ห่านน้อยนิ่งเงียบไปเล็กน้อยราวกับคำถามที่ผีสาวเซนจังส่งมาให้เป็นคำถามที่ยาก
นักหนา... นั่นสิ.. ทำไมเธอถึงสนใจนักนะ...?



(แผงผังเพิ่มเติม)



อาคาร 1 = อาคารเรียนทั่วไป มี 4 ชั้น ภายในมีเพียงแต่ห้องเรียนประจำเท่านั้น

อาคาร
2 = อาคารส่งเสริมทักษะวิทย์ - คณิตฯ เป็นอาคารสูง 4 ชั้น
ชั้นแรกจะเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ล้วน ๆ ชั้นที่สองจะเกี่ยวกับฟิสิกส์
ชั้นที่สามจะเป็นชีวะ และชั้นที่สี่เป็นเคมี แต่ละชั้นจะประกอบไปด้วย
ห้องเก็บสื่อการเรียนการสอน ห้องจัดแสดงสื่อการเรียนการสอน +
ให้ความรู้ตามสาขาวิชา และห้องทำโครงงานและการทดลอง

อาคาร 3 =
อาคารส่งเสริมทักษะภาษาและศิลปะ เป็นอาคารสูง 3 ชั้น
ชั้นแรกจะเป็นห้องทำโครงงานและการทดลองของภาษาต่าง ๆ (จำกัดเพียง 5 ภาษา)
ชั้นที่สองจะเป็นสตูดิโอวาดรูป แบ่งห้องตามสายชั้น
ชั้นที่สามจะเป็นห้องฝึกซ้อมการแสดงทุกชนิด จะเป็นห้องขนาดปานกลางเรียงติด
ๆ กันไป ภายในห้องจะเป็นมีผนังเป็นกระจก
และมีตู้ไว้ให้เก็บสัมภาระและสื่อการแสดง

อาคาร 4 = ห้องสมุด สูง 5
ชั้น มีหนังสือนานาชนิดทั้งในและต่างประเทศ รวมทุกศาสตร์แขนงต่าง ๆ
ไม่ว่าจะเป็นทางวิทยาศาสตร์ หรือไสยศาสตร์ก็ตาม ทุกชั้นจะมีห้องแยกต่างหาก
สำหรับสืบค้นข้อมูลและทำงานผ่านระบบคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต

อาคาร
5 = หอประชุม มีชั้นเดียวแต่กว้างขวางโอ่อ่ามาก
ใช้ในการทำพิธีเปิดการศึกษา พิธีปิดการศึกษา เลือกตั้งประธานนักเรียน
การแสดงงานโรงเรียน เป็นต้น

หอพักชาย = ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออก
โดยหันหน้าอาคารไปทางทิศตะวันตก อยู่ริมสุดขอบเขตโรงเรียน สูง 3 ชั้น
มีห้องอาบน้ำชั้นละห้อง มีห้องซักผ้าและห้องครัวสำหรับใส่ของกินเล็ก ๆ
น้อย ๆ อยู่ที่ชั้น 2 (อาหารให้ติดชื่อไว้ให้ดี มิฉะนั้นอาจโดนแฮบ)
ด้านหน้ามีสนามบอลและสนามบาสผสมกันเป็นสนามเดียว ขนาดไม่ใหญ่มาก
สำหรับพวกที่ไม่ชอบเดินไปที่ศูนย์กีฬา มีที่นั่งพักผ่อนตามอัธยาศัย

หอพักหญิง
= ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตก โดยหันหน้าอาคารไปทางทิศตะวันออก
อยู่ริมสุดขอบเขตโรงเรียน สูง 3 ชั้น มีห้องอาบน้ำชั้นละห้อง
มีห้องซักผ้าและห้องครัวสำหรับใส่ของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ที่ชั้น 2
(อาหารให้ติดชื่อไว้ให้ดี มิฉะนั้นอาจโดนแฮบ)
ด้านหน้ามีสนามบอลและสนามบาสผสมกันเป็นสนามเดียว ขนาดไม่ใหญ่มาก
สำหรับพวกที่ไม่ชอบเดินไปที่ศูนย์กีฬา มีที่นั่งพักผ่อนตามอัธยาศัย

โรงอาหาร(ห้องครัวใหญ่ของโรงเรียน) = ติดแอร์ และสะอาด มีเพียงชั้นเดียว แต่มีอาหารให้กินเยอะ

ลานเอนกประสงค์
= อยู่ตรงบริเวณกึ่งกลางโรงเรียน
มีหอนาฬิกาอันเก่าแก่ประจำโรงเรียนตั้งไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งใจกลางโรงเรียน
ใช้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้ทุกอย่าง อยู่ในการควบคุมดูแลของคณะกรรมการนักเรียน

ทะเลสาบ
= สถานที่พักผ่อนไม่เป็นทางการของเหล่านักเรียน และครูอาจารย์ รอบ ๆ
จะเป็นป่าสนร่มเย็น แต่รอบ ๆ นอกจะเป็นสวนดอกไม้สีสันสวยงาม
ถูกปิดไม่ให้เข้าตั้งแต่เวลา 20.00 เป็นต้นไปถึง 4.30 ของวันใหม่

หมายเหตุ::
1.จะมีคณะกรรมการนักเรียน หรือตัวแทนนักเรียนเดินตรวจอาคาร สถานที่ละ 2 คนเป็นอย่างน้อย ให้ตรวจเช้าตอนก่อนเข้าเรียน และก่อนเข้านอน
2.อาคารเรียนและอื่น
ๆ จะอยู่รวมกันบริเวณกลางโรงเรียน แต่หอพักจะแยกออกมาไกลหน่อย
มีต้นไม้ขึ้นคล้ายเป็นป่าอยู่รอบ ๆ หอ มีทางเดินหินอ่อนปูเป็นทางเดินให้
ระหว่างทางมีศาลาไว้นั่งพักประมาณ เส้นทางละ 2 จุด
ปากเส้นทางเข้าไปในแต่ละหอจะมีกรรมการพิเศษคอยตรวจไม่ให้ใครแอบเข้าผิดหอ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:01 am

"ทำไมฉันถึงอยากเจอผอ.น่ะเหรอ ไม่รู้สิ
แล้วเธอมายุ่งเรื่องชาวบ้านทำไมล่ะ"ห่านน้อยตวาดใส่ผีเซนด้วยความหงุดหงิด
เนื่องจากหาประวัติผอ.ไม่เจอสักที

"แล้วเธอเป็นใครล่ะเนี่ย"ห่านน้อยหัน ไปมองเซนเต็มตาๆ

"วะ ว้าย ผีหลอกกกกก!!!!!"ห่านน้อยตะโกนดังลั่นด้วยความตกใจ

"ไม่ได้มาหลอกเธอสักหน่อย
แค่จะมาบอกเธอว่า ฉันพอจะรู้ว่าผอ.อยู่ที่ไหน
เธอกล้าที่จะเสี่ยงหาผอ.โดยไม่กลัวผีเกรด0รึเปล่าล่ะ"เซนย้อนถาม

"จริงๆ เหรอ เธอรู้จักผอ.เหรอ"ห่านน้อยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ใช่สิ ถ้าเธออยากเจอผอ.ละก็ มาที่อาคารดนตรีชั้น3 ตอน3ทุ่มสิ ฉันจะพาเธอไปเอง"ผีเซนเอ่ยก่อนจะล่องลอยจากไป

ในเวลาสามทุ่ม ! ห่านน้อยเดินตาม ผีเซนจังไปอาคารดนตรี แต่เดินไปเดินมาอยู่นาน ก็ไม่เห็นจะมีสักอาคาร = ='


"ยัยบ้านี่จะพาเราไปไหนนะ" ห่านน้อยพึมพำเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะตะโกนถามผีเซนด้วยน้ำเสียง โกรธเกรี้ยว


"เฮ้!!เธอ ไหนบอกว่าไปหาผอ.ไง! ทำไมมันไกลงี้ฮ่ะ!!! " ผีเซนหันมามองอย่าง งงๆ ก่อนจะเเกล้งทำท่าทางตกใจ


"อ้าว! เธอเชื่อฉันด้วยเรอะ O_O"ผีเซนหัวเราะก่อนจะล่องลอยจากไป

---

ตึกดนตรีชั้น 3 ห้องที่ 2 ด้านขวา...

เมสถุนกำลังซ้อมไวโอลินอย่างเอาเป็นเอาตาย
เบื้องหน้าแทนที่จะเป็นแฟ้มใสใส่โน้ตอย่างที่เคยเป็น
แต่ครั้งนี้กลับเป็นหนังสือเล่มโตมโหฬาร มีตัวโน้ตแปลก ๆ มากมาย

" เพลงสะกดใจคน "

เพลงในตำนานที่รุ่นพี่รุ่นแรก
ๆ แต่งไว้ ใช้สะกดใจคนอย่างชื่อเพลง ทำให้คนเกลียดก็ได้ ทำให้คนรักก็ได้
แต่ควบคุมให้คน ๆ นั้นทำอะไรบางอย่างที่เราต้องการไม่ได้

คำเตือน : ..... (หน้ากระดาษถูกฉีกขาดไป)

หลังจากเมสถุนลองเล่นดูจนจบเพลงไปสองรอบก็ถอนหายใจ ...เฮ้อ เล่นยากชิบ

แล้วเราจะเล่นไปเพื่ออะไรกัน ? ...เขาถามตัวเอง แล้วภาพสาวน้อยตัวเตี้ย (?) เปี๊ยก (??) แคระ () และน่ารัก (~~~~!!!!?) นามว่าชาเย็นก็โผล่ขึ้นมาในสมอง ใบหน้าขาวก็กลับแดงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

เขาสะบัดหน้าแรง ๆ ไล่ความคิดออกไป และเริ่มเล่นเพลงในตำนานเป็นรอบที่สามอย่างยากลำบาก ( =[]= )

กริ๊ง......... เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาส่งเสียง เมสถุนหยิบอุปกรณ์สื่อสารชิ้นนั้นขึ้นมาดู

"สามทุ่มครึ่งแล้วเหรอเนี่ย !!"

เขาตกใจกับเวลา ตั้งใจจะเล่นถึงสองทุ่มแท้ ๆ อยู่กับดนตรีทีไรลืมเวลาทุกทีสิน่า

เขาเดินออกมาจากห้อง ปิดไฟในห้อง และเดินขึ้นไปชั้น 4 เพื่อตรวจความเรียบร้อย

ชั้น 4 ปิดไฟเรียบร้อย

ชั้น 3 ขณะที่เมสถุนกำลังจะปิดไฟที่ทางเดิน (เปิดไฟเอง ปิดไฟเอง เพราะไม่มีคนมาที่ตึกนี้เลยต้องจัดการเองทั้งหมด)

อีกไม่มีเซนติเมตรมือ จะถึงสวิตช์ไฟแต่ไฟทางเดินกลับดับวูบลงเสียก่อน !

"เฮ้... มีใครมาแกล้งเล่นหรือเปล่า"

เขาลองส่งเสียงทักไป แต่ได้กลับมาคือความเงียบ

"ผมรู้นะว่ามีคนอยู่ ไปสับสวิตช์ที่แผงไฟตรงบันไดเหรอ ?"

ก็ยังเงียบ...

"นี่... ผม - เอ่อ ! - ผมกลัวนะ" เสียงเขาเริ่มสั่นแต่ก็ยังสู้กับความมืดและความเงียบต่อไป

เมสถุนยื่นหัวออกไปที่หน้าต่างเพื่อมองชั้น 2 และชั้น 1 ที่มืดสนิท

เมื่อกี้ก็เปิดไฟอยู่ทั้ง 2 ชั้นนี่หว่า ? แล้วตอนนี้ทำไม...

อืม... ช่างเหอะ ไฟคงดับ เดี๋ยวไฟก็มา แต่ก็นึกอดกลัวไม่ได้แฮะ

เขากระชับหนังสือในมือแล้วจัดกระเป๋าไวโอลินที่พาดบ่าอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินไปทางบันได

ขณะที่เมสถุนกำลังเดินลงบันได เขาเจออะไรบางอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ตึกนี้

เงาขาว ... กับเงาดำ

เขาสะดุ้งสุดตัวจนเผลอทำหนังสือตกลงไปที่ทางเดินชั้นสอง

เมสถุนไม่สนใจอะไรอีกแล้วเมื่อหนังสือร่วง เขารีบวิ่งไปที่หนังสือโดยไม่สนใจเงานั้น !

เขาวิ่งเฉี่ยวเงาสีดำจนสะดุดล้มไปข้าง ๆ หนังสือ

เศษกระดาษตกอยู่ตรงหน้าเขา

"อย่าเล่นเกินวันละสองรอบ เพราะ..............

ก่อนที่เมสถุนจะอ่านจบ เงาสีดำนั้นก็ร้องขึ้นอย่างตกใจ

"โอ๊ย... เจ็บเท้าจัง..."

เสียงแค่นั้นก็เพียงพอ ! เขารีบคว้าหนังสือที่พื้นและเก็บเศษกระดาษก่อนวิ่งไปทางหอพักชายอย่างไม่คิดชีวิต !!

"อู๊ย~ เจ็บ ๆ ๆ ๆ!!" เสียงของเจ้าเงาสีดำยังคงร้องโวยวายต่อไป จนเจ้าเงาขาวทนไม่ไหวฟาดมืดไปที่หัวของเงาสีดำ

พลัวะ!!

"โอ๊ย!! ทำอะไรน่ะ คุมะ!" ฟิมะเลิกผ้าสีดำโผล่หัวขึ้นมาโวยวายใส่กรรมการนักเรียนรุ่นน้อง

"ท่านพี่นั่นแหละทำอะไร!
ไอ้เจ้าเด็กนั่นหนีไปซะได้
บอกแล้วให้ผมใช้เคียวลากเจ้านั่นไปลงโทษจะง่ายกว่า"
อาคุมะเลิกผ้าขึ้นมาบ้าง แล้วตวาดกลับอย่างอารมณ์เสีย

วันนี้เขาและหัวหน้ากรรมการนักเรียนสุดบ๊องตรงหน้านี้เป็นเวรตรวจอาคาร
ดนตรี ซึ่งแม้จะไม่ค่อยมีใครมาแต่หน้าที่ก็เป็นหน้าที่
พวกเขาเดินขึ้นมาจนถึงชั้น 2 แล้วจู่ ๆ
ฟิมะก็จุ๊ปากเรียกให้ไปดูเจ้าหนุ่มที่ตั้งท่าเดินลงมาใกล้จะถึงนี้
ตอนแรกเขากะจะเดินออกไปเรียกแล้ว
แต่เพราะท่านพี่ที่เคารพของเขาเสนอให้เล่นเกมก่อนนอน
แกล้งเจ้าหมอนั่นจนหนีไป พร้อมกับเสียงนอกรอบของเขา

"เอาน่า อาคุมะ
ยังไงซะตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
เราก็เดินตรวจอีกสองชั้นแล้วก็ไปนอนกันดีกว่า" ฟิมะโยนผ้าสีดำพาดบ่า
พลางทำหน้าระรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กหนุ่มรุ่นน้องถึงกับฉุนขาด
ก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่หัวหน้ากรรมการนักเรียนแห่งโรงเรียนไรท์เตอร์
แล้วจับทำแหนมผ้าสองสีเป็นมัมมี่ให้อาคุมะลากขึ้นบันไดในตรวจชั้นต่อไปพร้อม
ๆ กับเสียงอู้อี้ของฟิมะไม่หนาว โดยไม่รู้ตัวเลยว่า
คล้อยหลังพวกเขาไม่ไกลนัก
ห่านน้อยกำลังเดินหลงทางในป่าสนริมทะเลสาบที่ถูกผีสาวเซนจังหลอกมาทิ้งเป็นการแกล้ง(?)...
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:02 am

ปึง !!

เสียงปิดประตูห้องพักดังสนั่นจนคนที่พักห้องข้าง ๆ สะดุ้งตื่นมาด่าในใจ ( ขนาดนั้นเชียว )

เสียงหอบหายใจของเด็กหนุ่มดังมากเมื่อเทียบกับความเงียบในห้อง

...ทำไมหอพักกับอาคารดนตรีมันไกลกันอย่างนี้ฟะเนี่ย !!

เมสถุนผ่อนลมหายใจช้า ๆ แล้วเปิดสวิตช์ไฟในห้อง

ห้องพักของเขาเป็นห้องเล็ก
ๆ มีฟูกเป็นเบาะรองนอนอยู่ตรงข้ามตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก ข้าง ๆ
ตู้เสื้อผ้าเป็นชั้นวางหนังสือ วางหนังสือเรียนกับนิยายแค่ 1/4
ส่วนที่เหลือเป็นหนังสือเกี่ยวกับดนตรีทั้งหมด
ตั้งแต่หนังสือเพลงไปจนถึงประวัติของนักดนตรีชื่อดังก้องโลก

เขาเปิดกระ เป๋าไวโอลินไว้กับพื้นแล้วหยิบเครื่องดนตรีแสนรักขึ้นมาเช็ดคราบยางสนและรอยนิ้วมือของตัวเขาเอง ก่อนจะสังเกตได้ว่า ...

"เฮ้ย ? โชว์เดอร์หายไปไหน ?" (โชว์เดอร์ - ที่รองบ่า)

เขาล้มตัวลงบนเบาะนอน "โว้ย....... ดันลืมไว้ที่ตึกซะได้"

พอนึกถึงเงาขาวเงาดำแล้วก็ขนลุกเกรียว
แต่เขาจำเป็นต้องไปเอาอุปกรณ์กลับมา โชว์เดอร์อันนั้นใช้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร
เก็บเงินซื้อเอง แพงด้วย...

เมสถุนเก็บไวโอลินและเก็บหนังสือที่รกเกะกะบนฟูกรองนอนจนเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างช้า ๆ

สี่ทุ่มแล้ว...กรรมการนักเรียนไม่มาเจอก็ดีสิ

เขาถือไฟฉายเดิน ไปตามทางเรื่อย ๆ จนถึงตึกดนตรีที่แสนไกล

เมสถุนเลี่ยงที่จะเปิดสวิตช์เพราะกลัวเจออย่างเดิมอีก เขาเดินในความมืดโดยมีแสงไฟจากไฟฉายนำทางไปจนถึงชั้น 3 ห้องที่ 2 ขวามือ

โชว์เดอร์สีดำบุฟองน้ำอย่างดีวางอยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับอุปกรณ์อีกสองชิ้น

จูนเนอร์กับเมทาโนม ? (จูนเนอร์ - เครื่องปรับเสียง , เมทาโนม - เครื่องให้จังหวะ)

เขาเก็บมาทั้งหมดและเดินกลับหอพักอย่างสวัสดิภาพ

เด็กหนุ่มมองอุปกรณ์ที่เก็บได้ที่ห้องดนตรีอย่างตั้งใจ

อืม...น่าจะ ราคาดี

..........

.....เราคิดอะไรอยู่เนี่ย

เมสถุนสะบัด หัวเพื่อไล่ความคิด (ชั่วๆ) ออกไปจากหัวแล้วล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยอ่อน

เขาไม่ใช่คนแข็งแรง หอพักกับอาคารดนตรีก็ไกลพอสมควร นี่วิ่งเต็มฝีมือมารอบหนึ่งกับเดินอีกสองรอบ สำหรับเขาถือว่าเหนื่อยมากทีเดียว

ขณะที่กำลังสลึมสลืออยู่นั้น เขาก็นึกไปเรื่อยเปื่อย

เขาพักอยู่คนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรก็จริง ... แต่คืนนี้เขากลับรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก

ภาพสาวน้อยนามว่าชาผุดขึ้นมา ในสมอง ...

เมสถุนสะบัดผ้าห่มขึ้นปิดหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

เขาผล็อยหลับไปโดยไม่ได้ปิดไฟ...

เมสถุนผล็อยหลับไปโดยที่ลืมปิดไฟ

"คิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงหัวเราะไร้ที่มาดังสนั่นหวั่นไหวรอบๆตัวของห่านน้อย ทำเอาเธอขนลุกซู่

"ผีเซน
อยู่หนาย ออกมาเถอะ อย่าหนีไปซ่อนแบบนี้เลย"ห่านน้อยโวยวาย
เธอแค่ดุเซนเรื่องที่จะแกล้งหลอกแปบเดียว เซนก็หายไปซะแล้ว
ทิ้งเธอไว้คนเดียวในที่มืดๆแบบนี้ เธอเองก็ชักจะกลัวๆขึ้นมาแล้ว

ไอซ์ศักดิ์ลุกขึ้นมาจากที่นอนเพื่อหาน้ำมาดื่ม

"เซ็งชิบ... ห้องข้าง ๆ ปิดประตูแรงชะมัด อย่าให้รู้นะว่าใคร"

ไอซ์ศักดิ์มองไปที่ที่นอนที่มีร่างอีกสองร่างนอนก่ายกันอย่าง.....
สภาพชิเนโอะที่นอนเกยอยู่บนตัวของป่วน
และแขนก็ป่วนก็พาดอยู่บนคอของชิเนโอะ แต่ทั้งคู่ก็นอนหลับสบาย
ต่างจากเขาที่เพิ่งลุกมาจากเท้าทั้งสองข้างของป่วนหรือชิเนโอะก็ไม่รู้
และเนกิเซนที่นอนอยู่ห่างมานิดหน่อยเพื่อหลบหลีกการโดนประทุษร้ายยามค่ำคืนจากพ
วกพี่ ๆ

เด็กหนุ่มดื่มน้ำแล้วมองไปที่รูปที่ชา(บังคับ)ถ่ายรูปกับเขา
ขนาบข้างด้วยป่วนและชิเนโอะซึ่งมาร่วมแสดงความยินดีตอนพวกเขาได้เหรียญทองบาสเก
ตบอลเมื่องานกีฬาสีปีที่แล้ว
รูปนี้วางอยู่บนชั้นหนังสือที่แปลงสภาพเป็นชั้นวางของ ข้าง ๆ
มีลูกบาสสุดหวงอยู่สามลูก

เขาดื่มน้ำเสร็จแล้วล้มตัวนอนลงริมสุดข้าง ๆ เนกิเซนเพื่อหลบอวัยวะไม่พึงประสงค์ของพี่ ๆ ทั้งสอง

...แต่ก็ไม่วาย โดนขาใครสักคนเตะลูกบาสมาโดนหัวเขาจนสะดุ้ง

"โว้ย........"

ไอซ์ ศักดิ์เริ่มหมดความอดทน หยิบผ้าห่มและหมอนมานอนที่ริมประตู ห่างไกลจากพี่ ๆ น้อง ๆ ในห้องเล็ก ๆ

...หงุดหงิดเฟ้ย ! ถ้าห้องข้าง ๆ ไม่ปิดประตูดังจนเขาสะดุ้งตื่น เขาก็ไม่ต้องมานอนไม่หลับอย่างนี้หรอก

ห้องข้าง
ๆ เขารู้แต่ว่ามีคนพักอยู่แค่คนเดียว แต่ก็ไม่เคยเห็นคน ๆ นั้นเข้า -
ออกซะที ไม่ว่าเขาจะออกจากห้องเจ็ดโมงหรือเข้าห้องตอนทุ่มสองทุ่ม
เจ้านี่ก็ไม่เคยอยู่ในห้องสักที
จนเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้านี่ได้กลับมานอนในห้องหรือเปล่า

...แล้วเรามายุ่งอะไรกับเขาวะเนี่ย

ไอซ์คิดไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะหลับไป

วันนี้เป็นวันหยุดที่เมสถุนจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เพราะวันนี้เขาไม่มีเรียน
เมสถุนกลับเข้าห้องหลังจากอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวมเสร็จก็เริ่มกิจวัตรปร ะจำวันคือการซ้อมไวโอลิน (ตามเคย)

เขาหันไปมองเมทาโนมกับจูนเนอร์บนชั้นหนังสือ

"ลองใช้ดู ...ละกัน"

เขาหยิบจูนเนอร์มาลองปรับสาย วิธีใช้ก็เหมือนจูนเนอร์ทั่ว ๆ ไป แต่ผลที่ได้ .........เหมือนสายที่ปรับไปมั่ว ๆ

เขาแปลกใจไปบ้าง แต่ก็...เอาวะ เพื่อมันจะใช้กับเพลงในตำนาน ใครจะไปรู้ !

ปรับสายเสร็จก็เปิดเพลงในตำนาน และเปิดเมทาโนม

"เฮ้ย ?" เมสถุนอุทาน ...เปิดเมทาโนมได้ แต่ไม่มีเสียงให้จังหวะดังเลย

เอาเหอะ ช่างมัน ๆ ...แล้วเขาก็เริ่มเล่น

ทันทีที่เล่นโน้ตตัวแรก เสียงให้จังหวะจากเมทาโนมก็ดังขึ้น แต่เราก็เล่นเพลงต่อไปและฟังจังหวะจากเมทาโนมด้วย

จังหวะแปลก...
แปลกมากๆ แทนที่จะเป็นเสียงดังจังหวะสม่ำเสมอ แต่เสียงกับช้าบ้างเร็วบ้าง
พอเขาเล่นโน้ตผิด กลับมาเริ่มเล่นใหม่ จังหวะก็เหมือนไปตามเพลงที่เขาเล่น

หลังจากเล่นจนจบไปรอบหนึ่ง เขารู้แล้วว่าจูนเนอร์กับเมทาโนมนี่ใช้กับเพลงในตำนานนี่จริง ๆ !

ไม่รู้อะไรดลใจให้เขานึกถึงเศษกระดาษที่เขียนว่า

" ห้ามเล่นเกินวันละสองรอบ เพราะ...... "

ทันทีที่คิดได้ ลมก็พัดเข้ามาในห้องแล้วเปิดไปหน้าสุดท้ายของหนังสือเพลงในตำนาน

"เหวอ !"

เมสถุนสะดุ้งสุดตัว
จากท่าที่นั่งคุกเข่ากลายเป็นหงายไปข้างหลังเมื่อหน้ากระดาษหน้าสุดท้ายมีแต่รอยเลือดแห้งเกรอะกรังกับเศษกระดาษใบเดิม

" ห้ามเล่นเกินวันละสองรอบ เพราะเพลงนี้......(หมึกเลอะเลือดจนอ่านไม่ออก) "

...เพลงนี้คงมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริง ๆ

เขาคิดผิดหรือถูกที่เลือกเพลงนี้มาเล่นนะ...

---

ห่านน้อยตื่นมาใต้ต้นไม้ในป่าหลังโรงเรียน

"หาว~ ปวดหลังจัง เซนบ้า... แกล้งเราซะได้ เช้าแล้วเหรอเนี่ย ?"

ห่านน้อยลุกขึ้นมาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า
จัดผมหน้าตาและเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินไปทางห้องสมุด
...เพื่อจัดการผีเซนที่บังอาจแกล้งเธอ !

ที่ห้องสมุด ผีน้อยนามเซนกำลังลอยไปลอยมาอย่างสบายใจ

"เซน !" ห่านน้อยตะโกนลั่นห้องสมุดจนบรรณารักษ์หันมามองค้อน แต่เธอก็ไม่หวั่น -_-

เซนหันมามองห่านน้อยแล้วยิ้ม ๆ

"เธอไม่ต้องยิ้มเลยว่า
แกล้งปล่อยฉันในป่าตอนกลางคืน กลัวก็กลัว มืดก็มืด แถมยุงเยอะอีกต่างหาก
ถ้าฉันไม่รอดออกมาจากป่านะ ฉันจะมาหลอกเธอคนแรกเลยคอยดู"
ห่านน้อยบ่นเป็นชุด

"แต่ก็รอดมาได้นี่นา" เซนพูดบ้าง ^^"

ห่านน้อยงอนเซน... เดินออกจากห้องสมุดไป

อย่างนี้ต้องชำระแค้น !! ชิชะ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:03 am

ที่ห้องพักของเมสถุน

หลังจากเขาเล่นจบไปสองรอบจนแน่ใจว่าเล่นจนคล่องแล้ว
( อะไรจะเก่งปานนั้น =[>= )
ก็สะพายกระเป๋าไวโอลินแล้วออกตามหาชาในโรงเรียนทันที ! ( ไอ้ใจร้อน
=[>=*** )

ตกลง...เราชอบชาจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย ...เมสถุนถามตัวเอง เขายังหาคำตอบกับคำถามนี้ไม่ได้

ที่โรงอาหาร

"อ้าปากจ้ะ อ้ามม~" ชากำลังตักสเต็กเนื้อป้อนใส่ปากไอซ์ศักดิ์อย่างเป็นสุข ไอซ์ที่โดนฤทธิ์ยาเสน่ห์อยู่ก็ยอมให้ป้อนแต่โดยดี

เมสถุนถือจานข้าวกะเพราทะเลใส่แครอทของโปรดไปที่โต๊ะที่มดขึ้นเพียบเพราะการกระทำของทั้งสองคน แต่เมสถุนก็ไม่หวั่น

"เอ่อ...ผมนั่งด้วยคนนะ"

ชาหันมามองมารความ สุขด้วยสายตาเคือง ๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

เมสถุนวางกระเป๋าไวโอลินบนโต๊ะแล้วนั่งลงที่ห่างจาก ชาไปประมาณ 1 ช่วงแขน

"ทำไมมานั่งโต๊ะนี้ล่ะ" ไอซ์ศักดิ์เปิดประเด็น

...ประมาณว่าแกมานั่งตรงนี้ทำไมล่ะสิ

"ผม จะถามเรื่องตรีโกณมิติด้วยน่ะครับ ผมเรียนแล้วไม่ค่อยเข้าใจ"

แหลครับแหลสด ๆ =[>=

"ไม่เข้าใจตรงไหนล่ะ เอ่อ...นายชื่ออะไร พักห้องไหน ?"

"เมสถุนครับ พักห้อง 205 ชั้น 2 ห้องที่ 5 จากบันไดทิศเหนือ"

"......................."

".............ทำไมครับ ?"

"ฉันพักห้อง 206 ...แกใช่มั้ยที่ปิดประตูเสียงดังเมื่อคืนนี้น่ะ !"

=[>=;;;;; >> เมสถุน

=_=*** >> ไอซ์ศักดิ์

-___- ?? >> ชาเย็น

"แกรีบ ๆ กินข้าวของแกแล้วรีบ ๆ ไปซะ !! ไอ้สถุน !!"

เมสถุนเลือดขึ้นหน้า ...นอกจากคนสนิท (ที่ไม่มี) ก็ไม่มีใครเรียกว่าสถุนเลยนะเฟ้ย...!!

เย็นไว้...เมสถุน...เย็นไว้

"คุณเป็นใคร คุณมาเรียกผมอย่างนั้นได้ยังไงครับ..."

"แล้วมันจะทำไมล่ะ !" ลูกบาสจากมือไอซ์ศักดิ์โยนใส่เมสถุนด้วยความเกรี้ยวโกรธที่เขาทำให้ไอซ์นอนไม่หลับเมื่อคืนนี้

เมสถุนไม่ต้องหลบลูกบาสก็ลอยผ่านหัวเขาไป แต่เป้าหมายของไอซ์ศักดิ์ไม่ใช่เขาแต่เป็นกระเป๋าไวโอลินต่างหาก !

เด็กหนุ่มคว้าลูกบาสแทบไม่ทัน ไวโอลินของเขาเกือบไปแล้ว

"...ไปเจอกันข้างนอกดีกว่าครับ" เมสถุนโยนลูกบาสคืนให้เจ้าของแล้วสะพายกระเป๋าไวโอลิน

"ตามคำขอ..." ไอซ์ศักดิ์รับลูกบาสแล้วลุกขึ้น

"เดี๋ยว ?? นี่มันเรื่องอะไรกัน ??" ชาลุกขึ้นตามทั้งสองด้วยอาการงงสุดขีด

"เรื่องของฉันนะชา !" ไอซ์ศักดิ์พูดเสียงดังใส่ชาด้วยโทสะ

"ไอซ์ ! แค่นี้ต้องเสียงดังใส่ด้วยเหรอ !" ชาก็เริ่มมีน้ำโหบ้างแล้ว

"ก็บอกว่ามันเรื่องของฉัน !!"

"ไอซ์ศักดิ์ หยุด" เมสถุนพูดขวางเมื่อเห็นน้ำใส ๆ ปริ่มขอบตาชา "คุณกับผมไปเคลียร์กันดีกว่า"

ตอนนี้คนทั้งห้องอาหารหันมามองพวกเขา 3 คนเป็นตาเดียว และจ้องไปที่ชาเป็นพิเศษเหมือนกับว่า...เธอเป็นคนต้นเรื่องเสียอย่างนั้น


ที่ข้างหลังห้องอาหาร เด็กหนุ่มสองคนกับเด็กสาวอีกคนที่เดินตามมา

"ชา ไปกินข้าวต่อไป ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน" ไอซ์ศักดิ์พูดโดยไม่มองหน้าชา ( ทำไมแค่นอนไม่หลับมันอาฆาตแค้นขนาดนี้เชียว - - )

"ไอซ์..." น้ำชา เอ้ย... น้ำตาของชาจะไหลลงมาอีกรอบ

"ชาครับ ...เข้าไปก่อนเถอะครับ พวกผมเคลียร์กันไม่เกิน 5 นาที"

แปลกที่ชานิ่ง... และทำตามที่เมสถุนบอกโดยดี

"อื้อ.. จะรอนะ"

"แกจะเดี่ยวกับฉันเรอะ ?" ไอซ์พูดก่อน

"ผมมาถามคุณว่า ทำไมคุณต้องเรียกผมว่าสถุน" เมสถุนพูดเรียบ ๆ

"แกทำฉันนอนไม่หลับเมื่อคืน !" เด็กหนุ่มพูดด้วยโทสะ

"ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ ไปได้นะครั... อั่ก !"

เขายังพูดไม่จบ หมัดลุ่น ๆ ก็ส่งมาที่ท้องเขาเสียก่อน

เสียเปรียบ...เสียเปรียบชัด ๆ !

นักกีฬาบาสกับนักดนตรีเดี่ยวกันตัวต่อตัว ใครชนะก็รู้อยู่ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้ว

...รู้งี้ออกกำลังกายมากกว่านี้ ก็ดีหรอก

อีกหมัดเข้าครึ่งปากครึ่งจมูก ริมฝีปากด้านในกระแทกฟันจนปากแตก เลือดกำเดาก็เริ่มซึมมานิด ๆ แต่เขายังไม่ล้ม

เมสถุนเตะเข้าสีข้างเต็มแรง แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้าจะไม่เป็นอะไรเลย

หมัดที่สามเสยเข้าคางและหมัดที่สี่ที่หน้าจนแว่นกระเด็น

เขาล้ม และรู้แล้วว่าการโดนตื้บเป็นยังไง

"แค่ก !" เขาไอเอาเลือดในปากออกมา ไอซ์ศักดิ์จึงหยุดกระทืบ

ไอซ์ก้มมามองเมสถุนและพูดเบา ๆ ว่า

"เรื่องนอนไม่หลับฉันไม่ถือ แต่ท่าทางแก...ดูเหมือนแกจะจีบชานะ ?" ไอซ์แสยะยิ้ม "ไสหัวไปจากชีวิตฉันและชาซะ !"

เขาพูดไว้แค่นั้นและเดินเข้าห้องอาหารไป
ปล่อยทิ้งให้เขานอนงอตัวที่พื้น
เสื้อโปโลสีขาวขาดและแดงจากรอยเลือดของเขาเอง รวมถึงดำจากฝุ่นที่พื้นด้วย
...ถ้าซักไม่ออกดูเหมือนตัวนี้ต้องทิ้งซะแล้วล่ะ ว้า... แพงซะด้วย
เก็บเงินตั้งนาน เพิ่งซื้อได้ไม่นานเอง

สักพักเขาก็ลุกขึ้นจากพื้น และหยิบแว่นสี่เหลี่ยมไร้กรอบที่เลนส์ซ้ายร้าวขึ้นมาใส่

เขาเดินเข้าห้องอาหาร ชามองมาทางเขาอย่างงุนงงกับสภาพของเขา

เสื้อขาวมีทั้งรอยขาด
สีแดงเลือดและสีดำฝุ่น ใบหน้ามีรอยช้ำที่โหนกแก้ม
ริมฝีปากแดงเพราะเพิ่งถุยเลือดไปก่อนเข้าห้องอาหาร มุมปากมีเลือดไหลซิบ ๆ

เมสถุนกำลังจะหยิบกระเป๋าไวโอลิน แต่เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งติดไว้ที่กระเป๋า

' ไวโอลินนี้ฉันไว้ชีวิต เพราะมันไม่มีความผิด แต่แก... ระวังตัวให้ดี '

เขาดึงกระดาษแล้วขยำทิ้งลงพื้นก่อนสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่สนใจข้าวกะเพราอีกครึ่งจานที่เหลือ
( เพิ่งมีเรื่องมาใครจะไปกินลง =[>= )

ไอซ์ศักดิ์มองมาอย่างสะใจแล้วหันไปสนใจอาหารเช้าข้างหน้า ผิดกับชาที่มองตามหลังของเขาไปจนลับสายตา...

เมสถุนเดินไปถึงห้องพัก และล้มตัวลงนอนโดยไม่เปลี่ยนชุด

...บางที...เราควรตัดใจจากเธอ...ตั้งนานแล้ว...

เขาคิดแล้วผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

หลังมื้ออาหารเช้า
ไอซ์ศักดิ์ก็จัดการวิ่งหนีชาเข้าไปซ่อนตัวในห้องสมุด
แต่ชาก็ยังตามเจออยู่ดี ไปๆมาๆจึงกลายเป็นการพลอดรักในห้องสมุดแทน

"จ้วบๆๆๆๆๆๆๆ"

"ไอซ์ศักดิ์ ชาเย็น 380รอบแล้วนะเฟ้ย"อาคุมะที่มีความสามารถในการตามหาคนกระทำผิดชี้หน้าด่าคู่รักทั้งสองลั่นห้องสมุด

"เอะอะอะไรกัน ที่นี่มันห้องสมุด เขาให้เงียบๆกัน ไม่รู้รึไง"ผีเซนลอยละล่องออกมาต่อว่าคุมะ

"อะไรของเธอเนี่ย ฉันเป็นคณะกรรมการนักเรียน มีสิทธิเสรีภาพที่จะตักเตือนนักเรียนที่ทำผิดได้ ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ไหน"คุม่าโต้กลับ

"อ๋อ เหรอ คิดว่าเป็นกรรมการนักเรียนแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ"ผีเซนฉุนสุดขีด "เอาหนังสือสมบัติผู้ดีไปกินหน่อยเป็นไง"

พลัน หนังสือสมบัติผู้ดีฉบับปรับปรุงหนาเท่าฝาบ้านก็ลอยละล่องเข้ากระแทกใบหน้าของไอซ์ศักดิ์เนื่องจากการเล็งผิดทันที

"โอ๊ย
คร่อก"ไอซ์ศักดิ์ที่โดนเอาสมบัติผู้ดีไปรับประทานก็เกิดอาการสลบเหมือด
ชาเย็นเห็นท่าไม่ดีก็รีบลากตัวไอซ์ออกไปทันที ก่อนที่เธอจะโดนลูกหลงบ้าง

"เล่นปาหนังสือเลยเรอะ
ขี้โกง"อาคุมะบ่น ก่อนจะผลักชั้นหนังสือไปทางที่เซนอยู่
จนเกิดมหาวินาศกรรมชั้นหนังสือล้างห้องสมุด
เนื่องจากชั้นหนังสือล้มเป็นทอดๆๆๆคล้ายโดมิโนลงไปทั้งห้องสมุด

"พวกแกเล่นอะไรกันวะเนี่ยยยยยยยย"อาจารย์แหนม อาจารย์ประจำห้องสมุดปรากฏกายขึ้นพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้ง

และด้วยผลจากวินาสกรรมที่คุมะก่อ ผีเซนและคุมะจึงต้องมาจัดหนังสือในห้องสมุดด้วยกันในเย็นวันนั้น........
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:03 am

"หึ ๆ ๆ ๆ ในที่สุด..."
ห่านน้อยแสยะยิ้มอย่างสะใจพร้อมกับชูหนังสือขนาดเท่านิทานอ่านเล่นเด็ก
แต่มีเลือดเลอะเกรอะกรัง แถมยังฉีกนิดขาดหน่อยจนแทบอ่านไม่ได้
แต่เธอได้เปิดอ่านทดสอบดูแล้วว่านี่แหละที่เธอต้องการ!!

ห่านน้อยในสภาพ
หัวชี้ฟูค้างเติ่ง
เนื้อตัวเสื้อผ้าสกปรกมอมแมมเนื่องจากเธอพึ่งจัดการขุดดินข้างทะเลสาบไป
ห่านน้อยนึกขอบคุณโชคชะตาที่ช่วยพัดพาแผนที่สมบัติเก่าแก่ปลิวตามลมมากระแทกหน้าเธอ
ทำให้เธอรู้ที่ซ่อนของข้อมูล ผอ. ที่รุ่นพี่คนก่อน ๆ หาเจอและซ่อนไว้
ห่านน้อยจัดการกลบหลุมที่ตนเองขุดหาจนเรียบร้อย
และเดินกลับหอไปอาบน้ำทันทีอย่างไม่รีบร้อน

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเธอก็
ลงมาทานอาหารเช้า พร้อมกับไม่ลืมที่จะเก็บหนังสือข้อมูลนั้นติดตัวไปทุกที่
เนื่องจากวันนี้เธอไม่มีเรียนตลอดคาบเช้า และเธอก็พึ่งหาสมบัติของเธอเจอ
ห่านน้อยดูมีความสุขเป็นพิเศษ
เธอทานอาหารเช้าต่อไปโดยไม่สนใจไอซ์ศักดิ์และเมสถุนที่ต่อยกันหน้าโรงเรียน
เธอไม่สนใจเมสถุนที่ต่อยแพ้จนเจ็บตัวเดินจากไป
และเธอก็ไม่สนใจแม้จะสังเกตเห็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักคนหนึ่งแอบเดินตาม
หลังเมสถุนไปด้วย!! จนกระทั่ง..

"นี่เธอ... เธอคนนั้นน่ะ" เสียงเล็ก ๆ แหลม ๆ แต่ฟังดูเลื่อนลอยดังขึ้น ห่านน้อยยังคงสนใจแต่อาหารเช้าจานโปรดของเธออยู่

"นี่.. เธอที่นั่งทานข้าวตรงนั้นน่ะ" ห่านน้อยยังคงไม่รู้ตัว แม่เสียงนั้นจะพร่ำเรียกเธอก็ตาม

"นี่!
ยัยคนหน้าห่าน ๆ นั่นน่ะ หันมานี่สิยะ!!"
ห่านน้อยเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวกะทันหันพร้อมสายตาขุ่นเขียว
ใครบังอาจว่าฉันว่าหน้าห่านยะ!! แล้วเธอก็เห็นผีสาวประจำโรงอาหาร
โมเอะนั่งส่งสายตาขุ่นเขียวมาให้เธอเหมือนกัน

"เรียกตั้งนานไม่ได้ยินรึ
ไงยะแม่คุณ หูหนวกเหรอ" ผีโมเอะจีบปากจีบคอว่าห่านน้อยที่ดูงง ๆ เล็กน้อย
หากแต่สายตาของเธอยังแฝงความรู้สึกฉุน ๆ ไว้อยู่

"มีอะไรไม่ทราบ" ห่านน้อยถามด้วยเสียงไม่เป็นมิตร ผีสาวโมเอะทำท่าเหมือนพึ่งคิดอะไรออกก่อนจะทำหน้าทำตาจับผิดเด็กสาวมีลมหายใจตรงหน้า

"เธอ... มีความลับอะไรอยู่ใช่มั้ย"

"เปล่านี่" ห่านน้อยตอบหน้าตายและก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวเช้าต่อ

"แน่นะ..
ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังเข้าไม่ยุ่งกับ ผอ."
น้ำเสียงสงสัยไม่ไว้ใจราวกับจับผิดเธอได้ ทำให้ห่านน้อยสะอึกน้ำเล็กน้อย
ก่อนจะเงยหน้าแสร้งทำหน้าจริงจังใส่ผีโมเอะ

"แน่สิ
ฉันไม่เคยสนใจคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผอ.นิรนามนั่นหรอก ทำไมรึ"
โมเอะยังคงส่งสายตาจับผิดเธอไม่เลิก
แต่ก็ยอมจากไปพร้อมคำเตือนอันเลื่อนลอยว่า

"ระวังล่ะ... ระวังผีหลอกล่ะ"

ห่านน้อยลุกเดินออกจากโรงอาหารพร้อมกับความงุนงงในคำเตือน...
อย่างกับว่าทั้งโรงเรียนไม่มีผีลอยละล่องให้สังเกตเห็นกันได้ง่าย ๆ
จนชินตาอย่างนั้นแหละ !?!

-+-+-+-+-+-

และในที่สุด
ไอซ์ศักดิ์ก็ค้นพบที่ที่ชาเย็นตามเขามาไม่ถึง นั่นคือห้องนอนของเขานั่นเอง
แน่ล่ะ
เมื่อหอพักทั้งสองมีคณะกรรมการนักเรียนสุดเขี้ยวเฝ้าอยู่ซึ่งแม้แต่ตัวกรรมการเองถ้าหากไม่ใช่หอพักของตนก็จะไม่สามารถเข้าไปได้
ทั้งวันนี้ชาเย็นดูไม่สนใจเขามากเท่าที่ควร ทำให้เธอเลิกราจากเขาง่าย ๆ
และหนีหายไปไหนไม่รู้

ไอซ์ศักดิ์ล้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน
หลังจากที่ฟื้นสติขึ้นมาได้ เขารู้สึกสำนึกผิดนิด ๆ
ที่ไปมีเรื่องกับเมสถุน
เขาไม่โกรธด้วยซ้ำหากเมสถุนตั้งใจแย่งชาเย็นไปจากเขา
เพราะถึงเมสถุนไม่แย่งไปเขาก็จะหาทางเปิดขายเลหลังแฟน(ผู้เกาะติด)มือสองทันที


เท่าที่ดูไอซ์ศักดิ์เห็นท่าทีของเมสถุนนานแล้ว
ทั้งตอนที่ไม่โดนยา และยามปกติ เขาเห็นท่าทางแล้วเขาก็เข้าใจ
เมสถุนกำลังติดใจชาเย็นอยู่
หากแต่ว่าการโด๊ปยาเสน่ห์เกินพิเศษของเขาอย่างไม่ตั้งใจอาจเป็นการขัดขวางทางรั
กของพวกเขาได้ เพราะไอซ์ศักดิ์ก็เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของชาเย็นเช่นกัน
ชาเย็นดูเหม่อลอยในบางครั้งโดนเฉพาะเวลาที่เมสถุนโฉบไปมาใกล้ ๆ
ยิ่งเห็นได้ชัดว่าชาเย็นมีปฏิกิริยากับเมสถุน
ไอซ์ศักดิ์นั้นก็ลอยจะดีใจในโชคสองต่อ (เมสถุนกับชาเย็นสมหวัง +
ไอซ์ศักดิ์สลัดชาเย็นหลุด)

คิดอะไรเพลิน ๆ
ก็พลันนึกถึงอาการของเมสถุนขึ้นมาเพราะรู้สึกเขาจะหนักมือไปหน่อย ไหน ๆ
ก็ไหน ๆ แล้วก็บอกความจริงเรื่องยาเสน่ห์ยัยเปี๊ยกด้วยเลยก็ดี
จะได้ไม่คิดแค้นกัน แถมเขาจะยอมพร้อมใจเป็นกามเทพจำเป็นให้อีกต่างหาก

เมื่อคิดดังนั้น
ไอซ์ศักดิ์ก็จัดการค้นห้องหากล่องยาสารพัดนึกที่เนกิเซนขนมาจากบ้าน
พลางเดินไปเคาะประตูห้องข้าง ๆ แล้วรอว่าที่พันธมิตรของเขามาเปิดประตู...

ประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อยเพราะสายโซ่เล็ก ๆ ที่เชื่อมบานประตูและวงกบคล้องติดกันอยู่ เด็กหนุ่มโผล่หน้าออกมาจากรอยแง้มนั่น

ไอซ์ศักดิ์ถึงกับสะดุ้งกับหน้าตา
ของเมสถุน หัวยุ่งกะเซอะกระเซิง โหนกแก้มมีรอยเขียวช้ำ
มุมปากมีรอยเลือดแห้งเกรอะยังไม่ได้ล้าง
และแว่นตาเลนส์ร้าวจนไม่น่าจะใช้การได้

"มีอะไร" เขาถามผู้มาเยือนห้วน ๆ

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

เมสถุนเงียบนิ่งคิด ก่อนจะปิดประตูลงรอบหนึ่งแล้วเปิดขึ้นมาใหม่หลังจากปลดโซ่แล้ว

"เข้ามาส ิ" เขาผายมือเชิญไอซ์ศักดิ์ให้เข้ามาในห้อง

ห้องของเขาเป็นห้องเล็ก
ๆ ประมาณ 3x3 เมตร มีแต่เบาะรองนอนสำหรับหนึ่งคน ตู้เสื้อผ้าตู้เล็ก
ชั้นหนังสือ วิทยุที่วางอยู่กับพื้น ข้าง ๆ
มีกระเป๋าไวโอลินและเครื่องดนตรีชนิดอื่นอีกนิดหน่อย ...แค่นี้เอง

ไอซ์นั่งลงกับพื้น เมสถุนนั่งลงตรงหน้าเขา เสื้อโปโลสีขาวที่ทั้งเลอะทั้งขาดยังไม่ได้เปลี่ยน กางเกงก็เลอะฝุ่นเช่นกัน

"คุณจะคุยอะไรกับผม" เมสถุนยังใช้สรรพนามแบบเดิมแม้จะโดนซ้อมมาเต็มที่

"ไม่ต้องเรียกคุณหรอก เรียกไอซ์ก็ได้" ไอซ์ศักดิ์ชูกล่องยาขึ้นมา "ขอโทษที่เมื่อกี้รุนแรงไปหน่อย..."

ไม่หน่อยละมั้ง... เมสถุนคิดในใจ

"มาสิ ฉันจะทำแผลให้" ไอซ์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรและยื่นมือมาจะแตะหน้าเมสถุน แต่เขากลับปัดมือของเด็กหนุ่มนักบาสออก

"ไม่จำเป็นครับ" เขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

ไอซ์ถอนหายใจ "เรื่องชาน่ะ..."

เด็กหนุ่มส่งเสียงในลำคออย่างไม่เข้าใจที่อยู่ ๆ คนตรงหน้าก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา

"นายติดใจยัยเปี๊ยกอยู่ใช่ไหมล่ะ"
เขาให้ความเงียบเป็นคำตอบ

"ฉันจะยกชาให้นาย ดีมั้ย ?"

แม้ท่าทางจะยังเหมือนเดิม แต่สายตาตวัดมองมาจ้องเขาแรง ๆ

"...เธอไม่ใช่สิ่งของ เธอมีหัวใจ ไม่ใช่ของที่จะยกให้ใครก็ได้ง่าย ๆ..."

"นายกำลังเข้าใจผิด" ไอซ์พูด ไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังยังไงดี

"ฉันโดยยาเสน่ห์ยัยเปี๊ยกนั่นอยู่"

"เรื่องนั้นผมพอรู้ เคยได้ยินข่าวมา" เมสถุนตอบกลับเสียงเรียบ "และนั่นยิ่งทำให้ผมเข้าใจว่า ชาเลือกคุณ ไม่ใช่ผม"

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ คนหนึ่งเงียบเพราะพูดไม่ออก และอีกคนหนึ่งเงียบเพื่อจะฟังว่าอีกคนจะกล่าวออะไรออกมา...

"ผมต้องทำงานต่อนะครับ ทั้งวิทย์ทั้งคณิตกองอยู่เต็มไปหมด" สุดท้ายเมสถุนก็พูดขึ้นมา "แล้วเจอกันวันอื่นครับ"

เมื่อเขาพูดเป็นเชิงไล่ ไอซ์ก็ไม่ได้หน้าด้านขนาดจะอยู่ต่อ จึงยอมออกไปนอกห้องแต่โดยดี

หลังจากปิดประตู เขาว่าเขาได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กหนุ่มลอยออกมานอกห้อง...

"โธ่เว้ย !!" เมสถุนใช้กำปั้นทุบพื้นแรง ๆ แบบระบายอารมณ์ทั้งที่น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตา

"ทำไมต้องคิดถึงยัยนั่น ทำไมต้องมีมัน... ไม่ใช่สิ"

ทำไมเราต้องไปก้าวก่ายชีวิตคนอื่นด้วย ..?

นี่ล่ะข้อสรุปของคนที่ต้องตัดใจ...

ใช่ เขาควรจะตัดใจ ตัดใจเสียตั้งแต่วันนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้

เขาปาดน้ำตาทิ้งและเดินออกจากห้องไปที่ห้องน้ำรวม

เมส
ถุนมองตัวเองในกระจก สภาพที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพิ่งไปมีเรื่องกับคนอื่นมา
เขาล้างรอยเลือดที่มุมปาก
และถอดเสื้อออกมาล้างรอยเลือดและคราบฝุ่นออกอย่างลวก ๆ

เขาพาดเสื้อที่เปียกชุ่มพาดบ่าแล้วเดินเข้าห้องไปเพื่อจะเตรียมอุปกรณ์ มาอาบน้ำอีกรอบ

ระหว่างเดินจะไปห้องอาบน้ำอีกรอบ ไอซ์ก็เตรียมตัวจะไปอาบน้ำเหมือนกัน

เมสถุนมองเขานิดหนึ่งและเดินต่อไป...หนทางสานสัมพันธ์ของเขาคงจะยากกว่าที่คิดเสียแล้ว

สรุปเหตุการณ์

1)
นักกีฬาบาสไอซ์ศักดิ์พยายามเป็นมิตรกับนักดนตรีเมสถุนแต่เมสถุนไม่ดีด้วย
ยัยเปี๊ยกชาที่ตอนแรกชอบไอซ์แต่ไป ๆ มา ๆ กลับแปลกไปเพราะเมสถุนซะนี่ - -
( ตูเป็นบ่อนทำลายความรักคนอื่นเรอะเนี่ย )

2) กรรมการนักเรียนอาคุมะกับผีประจำห้องสมุดเซนช่วยกันเก็บหนังสือในห้องสมุด คู่นี้เป็นยังไงต่อไป ต้องติดตามชม...

3)
ห่านน้อยที่ออกตามหาผ.อ.โดยไม่สนกฎโรงเรียน ผีโด๋ยประจำเกรด 0
จะจัดการเธอยังไง ต้องติดตามชมต่อ ไม่งั้นคู่นี้จะกลายเป็นตัวประกอบไป.....
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:04 am

เสียงน้ำไหลลงมาท่ามกลางความเงียบ
เมสุถนพยายามอาบน้ำโดยไม่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่นานนัก
ในขณะที่ไอซ์เองก็เช่นกัน ด้วยเหตุบังเอิญหรือว่าอะไรก็ตาม
ทั้งสองดันออกจากห้องน้ำมาพร้อมๆกันพอดี

เมสุถนกับไอซ์หันมาเจอกัน ก่อนจะค่อยๆเบือนหน้าออกห่าง เมสถุนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปคนละทางกับไอซ์ศักดิ์

"ไอซ์ศักดิ์ เมถุน"แต่ทว่า ความพยายามของทั้งสองก็ต้องสูญเปล่า เมื่อคณะกรรมการฟิมะเรียกทั้งสองเอาไว้ก่อน

"มะ มีอะไรครับ"เมสถุนตอบรับอย่างงงๆตามด้วยไอซ์ศักดิ์

"มีคนบอกว่าพวกเธอทะ
เลาะกันเมื่อเช้า คณะกรรมการนักเรียนทั้งหลายก็เกิดอาการวิตกจริต
สั่งให้ฉันมาดูว่าพวกนายฆ่ากันตายรึยัง
ได้ข่าวว่าต่อยกันเพราะผู้หญิงนี่นา"ฟิมะร่ายยาวเป็นฉากๆ

"พวกเรายังไม่ ตาย พอใจไหมครับ"ไอซ์ศักดิ์ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเดินจากไป

"นายไม่อยากจะสลัดชาไปให้พ้นเลยรึไง"ฟิมะตะโกนท้วงไอซ์ เอาไว้

ไอซ์หันกลับมาอีกครั้ง
เมสถุนเองก็ยืนฟังเงียบๆ เขาไม่ยอมรับชาที่ไอซ์ยกให้ก็จริง
แต่ถ้าชาเป็นคนบอกเลิกไอซ์เอง มันก็เป็นสิทธิที่เขาจะเข้าไปแทรกไม่ใช่หรือ?

"ไหนคุณฟิมะลองว่ามาทีสิครับ"ไอซ์เร่งเร้า

"ง่ายๆเลยนะ
แค่พลอดรักที่สวนดอกไม้โรงเรียนตอนหลัง3ทุ่ม
ผีเบลในสวนดอกไม้นั้นเกลียดคนที่รักกัน เพราะงั้น ในไม่ช้าไม่นาน
ชาเย็นก็จะต้องเลิกกับไอซ์
แล้วถ้าในช่วงนั้นเมถุนเอายาเสน่ห์ไปให้ชาเย็นกินแล้วละก็
รับรองเร่องต้องจบด้วยดีแน่ๆ"ฟิมะหัวเราะหึหึด้วยความพอใจ

"ผมไม่เอาด้วยหรอก"เมสถุนบอกปัดทันควัน "ผมไม่ยอมทำแบบนั้นกับชาหรอก ชาไม่ใช่สิ่งของนะ เธอเลือกไอซ์ ผมไม่ยุ่งด้วยหรอก"

"ชาเย็นจะยอมเลิกกับฉันจริงๆเหรอ"ไอซ์ถามซ้ำด้วยความดีใจ ต่างจากเมถุนโดยสิ้นเชิง

"แน่นอน"ฟิมะยิ้ม "ในเมื่อเมถุนไม่สนใจชา ชาก็ต้องโสด"

"เมถุน ถ้างั้นฟิมะขอชาล่ะนะ ^^ "



ฟิมะไม่ได้บอกเหตุผลอะไรไปมากกว่านั้น เขาเพียงแค่บอกให้ทั้งสองไปคิดดูดีๆอีกที ถ้าตกลงให้ไปเจอกันที่สวนดอกไม้ตอน3ทุ่ม1นาที

ไอซ์กับเมสถุนมองหน้ากัน ก่อนจะแยกย้ายไปนอนที่ห้องของตัวเอง......



เย็นวันนั้น
"ก"รรมการ"นั"กเรียน รึ ก.น.
อาคุมะเดินมาดนิ่งไปที่ห้องสมุดตามคำสั่งของอาจารย์บรรณารักษ์แหนม
เขาเดินไปถึงโถงทางเข้าห้องสมุด ก็พบอาจารย์แหนมมาดเข้ม และวิญญาณเด็กสาว
เซนจังที่ทำหน้าบึ้งบูดไม่พอใจเมื่อเห็นเขาเข้ามา

"เอาล่ะ นี่คือหน้าที่ของพวกเธอ" อาจารย์แหนมขยับแว่นตาทรงโบราณแต่เก๋ไก๋ขึ้น แล้วจ้องเขม็งไปที่ทั้งสอง

"ยกตู้หนังสือกลับเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อย
และจัดหนังสือให้เข้าที่ตามหมวดและอันดับ ฉันให้เวลาจนถึงเช้าพรุ่งนี้
ทั้งสองคนต้องช่วยกันนะ และเซน เธอเป็นวิญญาณประจำที่นี่
ขอให้เธอซื่อตรงต่อฉันด้วย หากว่าพวกเธอทำเสร็จหลังเที่ยงคืน
พรุ่งนี้ฉันอนุญาตให้หยุดได้ครึ่งวันนะสำหรับเธอ กรรมการนักเรียนอาคุมะ"
อาจารย์แหนมสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ใจความแฝงด้วยความห่วงใย
และเป็นห่วงไม่น้อย เด็กหนุ่มและวิญญาณเด็กสาวขานรับเล็กน้อย
ก่อนอาจารย์บรรณารักษ์จะบอกลา

"เฮ้อ... เพราะนายแท้ ๆ
เชียวเรื่องถึงบานปลายขนาดนี้" เสียงใส ๆ บ่นอย่างหงุดหงิด
ก่อนจะลอยไปตรงจุดเกิดเหตุที่ปิดไม่ให้ใครเข้ามาเพื่อไม่ให้มีการขนย้ายใด
ๆ ทั้งสิ้น ฉะนั้นทั้งกองหนังสือ
ความเอียงเอนของชั้นหนังสือก็ยังคงเท่าเดิมเช่นเมื่อตอนกลางวัน

"อะไรนะ เพราะฉันอย่างนั้นเหรอ" อาคุมะส่งเสียงไม่พอใจพลางทำสายตาดุดันใส่วิญญาณสาวผู้นิ่งเฉย ก่อนจะถอยหายใจให้กับ "งาน"ของเขา

"ใช่น่ะสิ!!!" วิญญาณสาวโฉบเข้าหาอย่างรวดเร็วพร้อมถลึงตาใส่เขา จนก.น.อาคุมะ ถอยกรูดออกมาอย่างตกใจกลัว

"ก็เพราะนายไม่ใช่เรอะ
ที่ทำเสียงดังโหวกเหวกโวยวายในห้องสมุดที่ที่ควรจะเงียบสงบ
เป็นกรรมการนักเรียนซะเปล่าทำแบบนี้ได้ยังไง!"
เซนจังตวาดใส่เขาผู้ทำทีท่าไม่ยอมใครอย่างเหลืออด
ในเมื่อเรื่องนี้เขาผิดเต็มประตูชัด ๆ

"ก็เพราะฉันเป็นประธานนักเรียนน่ะสิ!
ฉันถึงต้องตามดูพวกนักเรียนที่คอยจะทำผิดกฎโรงเรียนอย่างพวกนั้น
จะให้ฉันละเลยหน้าที่เหรอ!!" อาคุมะไม่ยอมแพ้เถียงกลับทั้ง ๆ
ที่รู้ว่าอันที่จริงก็มีส่วนผิดไม่น้อย

"ดูนักเรียนไม่ให้ทำผิดกฎโรงเรียนเรอะ!
เชอะ! แล้วกฎของห้องสมุดประจำโรงเรียนล่ะ นายเคยอ่านบ้างมั้ย
หน้าที่ของนายมันรักษากฎรึแหกกฎกันแน่" วิญญาณเสียงใสแว้ดกลับ
ในเมื่อต่างฝ่ายต่างอารมณ์ร้อนใส่ก็ก็ยากที่เรื่องจะจบง่าย ๆ

"แล้วเธอล่ะ!
กฎของห้องสมุดเขาให้ขว้างปาหนังสือใส่กันรึยังไง"
อาคุมะงัดข้ออ้างมาเถียงกลับ ซึ่งก็ได้ผล เซนจังสะอึกเล็กน้อย
ก่อนจะโต้กลับ

"เพราะนายนั่นแหละ ฉันบอกนายดี ๆ
ก็ตวาดกลับว่าสิทธิ์ของนาย หน้าที่ของนาย
แต่หน้าที่ของฉันก็คือคอยดูพวกนักเรียนที่ทำผิดกฎห้องสมุดเหมือนกันนะ!!!"

"โว้ย!!
หน้าที่พวกนี้ก็ต้องเป็นของคนสิ เธอน่ะเป็นแค่ผีไม่มีลมหายใจ
ตายก็ตายไปแล้วยังอยู่ให้รกโลกอีก! ผีก็ผีเถอะ แต่เธอตายไปแล้ว
เธอจะทำอะไรได้!!" กรรมการหนุ่มเลือดเดือด ตวาดกลับไปไม่ทันคิด
วิญญาณสาวนิ่งเงียบ จากสายตาดุดัน ไม่พอใจ
กลับกลายเป็นว่ามีแววการตัดพ้อและเจ็บปวดแฝงเล็ก ๆ หยาดน้ำตาใส ๆ
เอ่อขึ้นมาอีกผู้ที่ถูกประณามว่ารกโลก

"เฮ้ย!?! เอ่อ.. ฉัน ฉัน..." เมื่ออาคุมะรู้สึกตัว เขากลับขยับปากเอ่ยคำขอโทษไม่ได้ เซนจังลอยมาหาเขาอย่างช้า ๆ พร้อมน้ำตาที่เอ่อล้น

"ในเมื่อฉันตายไปแล้ว
ฉันทำอะไรไม่ได้... นายก็จงช่วยตัวเองเถอะ!!" สิ้นเสียงตะโกนครั้งสุดท้าย
เซนจังหายไปกับความว่างเปล่า
ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกผิดในใจของกรรมการหนุ่มตรงหน้า...
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:05 am

สวนดอกไม้ 3 ทุ่ม 1 นาที

เมสถุนยืนรออีก 2 คนที่เหลือ รอแล้ว...รอเล่า รอไป...รอมา รอมา...แล้วก็รอไป รอนาน...นานแล้ว รอมันเข้าไป...รอ รอ ๆๆๆๆๆ

หลังจากการรอที่ผ่านไปเนิ่นนาน ฟิมะกับไอซ์ศักดิ์ก็เดินมาพอดี ( สองคนนี้ไม่ได้มาด้วยกัน แค่บังเอิญเจอกันระหว่างทาง - - )

"ฉันบอกว่าถ้าตกลงให้มาเจอกันที่นี่ แสดงว่า เรื่องที่ว่าฉันขอชาน่ะ ตกลงใช่ไหม ?" ฟิมะพูดยิ้ม ๆ

"เปล่าครับ...ผมมาเจรจา" เมสถุนเอ่ยเสียงเรียบ ส่วนไอซ์นิ่งฟัง

"คุณมาขอชาจากผม" ฟิมะพยักหน้า "ผมไม่มีสิทธิ์ตอบคำถามนั้น เพราะชาไม่ใช่ของผม"

"แสดงว่าฉันแทรกได้น่ะสิ" กรรมการนักเรียนแทบจะร้องไชโยดัง ๆ

"แต่ผมขอยืนยันประโยคเดิม"
เมสถุนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฟิมะ
"ชาไม่ใช่สิ่งของที่จะยกให้ใครก็ได้ง่าย ๆ เพราะฉะนั้น
คุณก็ไม่มีสิทธิ์ขอชาจากใครง่าย ๆ เหมือนกัน คุณฟิมะ"

ฟิมะหัวเราะ "นายนี่ชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย นายน่าจะเป็นนักปรัชญาที่ดีนะ"

"ฟิมะ เมสถุน ฉันขอถามตรง ๆ ล่ะนะ" ไอซ์เริ่มพูดเป็นประโยคแรก "พวกนายคิดยังไงกับชา"

"ชาน่ะรึ ? ก็คิดว่าจีบแปบ ๆ ก็น่าจะติด หน้าตาก็น่ารักดี" กรรมการนักเรียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วนายล่ะเมถุน ?"

คนถูกถามหน้าเริ่มแดงนิด ๆ เขาเกาแก้มแก้เขินแล้วบอกว่า "ก็...น่ารักดี" เขากระแอมไอนิดหนึ่ง "...แค่นั้นล่ะครับ"

"ถ้าแค่นั้น งั้นฉันจีบชาทันทีที่เลิกกับไอซ์ก็แล้วกัน...ฮ่า ๆๆ" ฟิมะหัวเราะ "นายคงไม่ว่าอะไรนะไอซ์ศักดิ์ ?"

ไอซ์ยิ้ม "ตามสบาย ท่านกรรมการนักเรียน"

เมสถุนยังคงหน้าตาเรียบเฉย หากแต่อารมณ์ทุกอย่างกับแสดงออกทางสายตาที่บ่งบอกว่าไม่พอใจเต็มที่ แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ...ชาไม่ใช่ของเขา

"ไอซ์ ผมขอถามคุณอย่างนึง"

"ว่ามา"

"...คุณเคยรักชาบ้างไหม ?" เมสถุนถามตรง ๆ

"ฉันบอกแล้วไง เมสถุน ว่าฉันน่ะโดนยาเสน่ห์ยัยเปี๊ยกนั่น ที่จริงฉันไม่ได้คิดอะไรมากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นเลย"

เด็กหนุ่มนักดนตรีเงียบ

"ถ้าฉันจะจีบชา นายจะว่าอะไรไหม เมสถุน ?" ฟิมะหันไปถามเขาบ้าง

"ถึงผมจะชอบเธอแค่ไหน รักเธอแค่ไหน แต่ยังไง...ผมก็ไม่ใช่เจ้าของเธออยู่ดี ผมคงไม่มีสิทธิ์ ผมเองก็ตัดใจจากเธอไปแล้วด้วย"

ชาปรากฏตัวออกมาจากหลังต้นไม้ท่ามกลางความประหลาดใจของทั้งสาม

"จริงเหรอไอซ์...ที่ว่าไม่เคยคิดอะไรกับฉันมากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นน่ะ"

ไอซ์ศักดิ์ทำหน้าอึกอัก มองอีกสองคนเหมือนจะขอความช่วยเหลือ

"...........ผมขอตัวละครับ" เมสถุนพูดแทรก "แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แค่นี้ก็บอกได้หมดแล้วว่าชาเลือกใคร...ผมขอตัว"

เขาโค้งตัวลงก่อนจะหันหลังให้อีก 3 คน แล้วเดินไปทางหอพัก

ชากอดจากด้านหลังของเมสถุน ไหล่บางสั่นสะท้าน น้ำตาไหลออกมาจนหลังเขาเปียกชุ่ม

"จริงเหรอเมสถุน จริงเหรอที่นายบอกว่านายชอบฉันน่ะ" เด็กสาวพูดพลางร้องไห้

"ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาจะก้าวเดินต่อไปแต่ชากลับกอดเขาแรงขึ้น

"ไม่เอานะ อย่าเพิ่งไป มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"

เมสถุนแกะมือของชาออกจากตัวเขาแล้วหันไปมองเธอ "เมื่อกี้นี้...ผมก็รู้แล้วล่ะครับ ว่าชาเลือกไอซ์ ผมไม่อยากขวางใคร ขอโทษครับ"

"แล้วนายไม่สนใจหรือไงว่าที่ฉันทำอยู่นี่ฉันเลือกใคร !!" เธอพูดเสียงดัง

ทั้งสวนตกอยู่ในความเงียบ มีแต่เสียงสะอื้นไห้ของเด็กสาวนามชาเย็น

ฟิมะยืนดูเหตุการณ์ด้วยความใจเย็น
ไม่ทุกข์ไม่ร้อน แต่ไอซ์เริ่มหวั่นใจนิด ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
เมสถุนก็มองเธอด้วยสายตาเย็นชา แต่ในใจนั้น...ไม่ใช่เลย

"ผม...ขอตัว" เมสถุนโค้งอีกครั้ง และก่อนที่เขาจะเงยหัวขึ้น ชาก็คล้องแขนโอบรอบคอเขาไว้ก่อน

เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาว
เธอเปลี่ยนจากโอบรอบคอเป็นจับใบหน้าของเขาไว้อย่างเบามือ
และโน้มใบหน้าของเขาให้เข้ามาใกล้ ริมฝีปากห่างกันแค่ไม่กี่เซนติเมตร...

ไอซ์ศักดิ์เบือนหน้าหนีจากความเป็นจริงข้างหน้า แต่ฟิมะกลับจ้องจะดูหนังสดหน้าตาเฉย

ชาหลับตาลงพร้อมกับเมสถุนที่หลับตา ลงเช่นกัน ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเรื่อย ๆ

เธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอุ่นที่ริมฝีปาก เขาและเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย..............

"ชา"

เสียงเรียกที่ทำให้ชาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแต่ปากยังคงไม่เลื่อนไปไหน

ภาพตรงหน้าคือเด็กนักดนตรีที่ยกมือ ขึ้นปิดปากของเธอไว้ ชารู้แล้วว่าเมื่อกี้เธอจูบกับฝ่ามือของเขา ไม่ใช่ริมฝีปาก !!

( กร๊ากกกกก~ =[>= )

ชาปล่อยมือทันทีและกลับมายืนเต็มสองเท้าดังเดิม ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าชายตรงหน้า

ฟิมะถอนหายใจอย่างเสียดายที่อดดูหนังสด ไอซ์ที่หันหน้ากลับมามองทั้งคู่และถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ผมไม่รู้ว่าคุณ ทำแบบนี้กับใครมาแล้วกี่คนและกี่ครั้ง" เมสถุนพูดพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ

"แต่นี่...สำหรับคุณ"

เมส ถุนยื่นดอกไม้สามดอกที่ไม่รู้ไปเด็ดตอนไหนมาให้ชา ดอกคาร์เนชั่นสีเหลือง ดอกกุหลาบขาว และดอกทิวลิปสีแดง

"พรุ่งนี้...มาหาผมที่ห้องดนตรีชั้น 3 ห้องที่ 2 ขวามือหน่อยนะ"

เขาพูดไว้แค่นั้นแล้วเดินกลับหอพักไป ทิ้งให้ชามองแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา

ฟิมะกับไอซ์เดินเข้ามาหาเธอ

"นี่หมายความว่าอะไรน่ะ ??" เด็กหนุ่มทั้งสองมึนงงสุดขีด ผู้หญิงคนเดียวในสวนก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ชิ...ฉันจะเกลียดคนรักกันซะจริง " ร่างใสไร้วิญญาณนามว่าเบลปรากฏกายขึ้น

"คาร์เนชั่นสีเหลืองคือสำหรับคุณ
ที่บริสุทธิ์และน่ารัก กุหลาบขาวคือคุณมีค่าสำหรับฉัน
แล้วก็ทิวลิปสีแดงคือฉันรักคุณ
พวกนี้นี่ไม่เข้าใจเรื่องภาษาดอกไม้กันเลยรึไง แย่จริง ๆ !!"
ผีเบลพูดอย่างหัวเสีย "ฉันไม่ชอบคนรักกันเท่าไหร่หรอกนะ
แต่ครั้งนี้ฉันยอมปล่อยไปก็ได้ ชิ !!" แล้วผีเบลก็หายตัวไป...
ทั้งสามจึงแยกย้ายกันไป ชาเดินกลับหอพักพร้อมดอกไม้สามดอกและความหมาย
ไอซ์ที่ทำหน้าบอกไม่ถูกก็เดินกลับหอพัก ส่วนฟิมะไปรอเฝ้าเวรยามในกะต่อไป...

---



"เฮ้อ
เมถุนกะชาเย็นลงเอยกันซะแล้วล่ะ ลันล้า"ฟิมะบ่นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
"หมดกัน กะว่าจะเอายัยชาเย็นนั้นเป็นเหยื่อ พิสูจน์ตำนานโรงเรียนซะหน่อย"

"ฝีม้า เนี่ยน้า ใจดีจริงเชียว ช่วยให้เรื่องราวจบลงอย่างสวยสดงดงามได้แล้วไม่ใช่รึไง ยังจะมาพูดจาแก้ตัวอีก"อนีลันบ่น

"ใครบอกล่ะ ลันล้า ฉันตั้งใจจะทำจริงๆตังหาก"ฟิมะพึมพำเบาๆป้องกันไม่ให้อนีลันได้ยิน

"เงาจางๆของคำสาปที่นี่มีมากมาย
ไฉนเลยเราจะรู้ได้นอกเสียจากว่า
ส่งคนอื่นๆเข้าไปทดสอบแทน....."ฟิมะอมยิ้ม"แต่จะว่าไปแล้ว
พวกนี้ก็ยังจะพอเป็นตัวทดสอบได้อยู่นี่นา"

"ฟิมะ มาทางนี้เร็ว ผีโมเอะกะลังจะกินตับนักเรียนแล้ว"อนีลันโวยวายเรียกฟิมะ

"ไม่ต้องรีบก็ ได้ลันล้า ยังมีคนรู้ตัวช้าอีกตั้งเยอะ"ฟิมะขานตอบก่อนจะเดินตามอนีลันไป พร้อมๆกับครวญเพลงอย่างสบายใจ

"ก็ตอนนี้ คนที่เอาแต่ผลักไส ปวดหัวใจ มองอะไรก็เป็นภาพเธอ หือ~"



"ฮัดเช้ย..." ไอซ์ศักดิ์จามชิ่ว ๆ ราวกับมีคนนินทา ก็แหงสิ สงสัยจะมีคนหาว่าเขาจะเข้าทำนองเพลงรู้ตัวช้าแหง ๆ เขาคิดอย่างไม่พอใจ

"เป็นหวัดรึน้องรัก"
ป่วนถาม ขณะเล่นตีหมอนกับชิโนเอะ และน้องชาย เนกิเซน
ผู้ที่ดูเหมือนจะเมาเพราะฤทธิ์การบ้าน แล้วตีหมอนใส่ชิโนเอะอย่างเมามัน
หัวเราะเอิ๊กอ้ากอย่างถูกใจ

"เปล่า สงสัยมีคนนินทา"
เด็กนักป่วนหัวเราะเฮอะ ๆ ก่อนจะโดดเข้าไปในสมรภูมิศึกตีหมอนต่อ
ไอซ์ศักดิ์เดินเช็ดหัวที่เปียกจากการสระผม เดินออกมานอกระเบียง
เขาใส่ชุดนอนประจำของเขา นั่นคือกางเกงยาวสำหรับนอนตัวเดียว
เผยอกกว้างขาวน่าเจี๊ยะ (เหอะๆ)

ดาวสวยดีแฮะ...
ไอซ์ศักดิ์คิดในใจพลางเหม่อลอยไปบนท้องฟ้า
...เธอจะมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยทะเลดาวเช่นนี้เหมือนกันมั้ยนะ...
ไอซ์ศักดิ์คิดแล้วหน้าก็พลันอมสีเลือดจาง ๆ แล้วอมยิ้ม

เขาจะไปรักชาเย็นได้ยังไง... ในเมื่อทั้งใจของเขามีเจ้าของเสียแล้ว แต่เจ้าของผู้นั้นจะรู้ตัวมั้ยนะ

ไอซ์ศักดิ์คิดเพลินจนรีบสลัดความคิดเห
ล่านั้นออกไป ก่อนที่เขาจะกลายเป็นเด็กหนุ่มคนบ้า
ผู้อมยิ้มหวานน่ารักให้ท้องฟ้ายามราตรี
แล้วเด็กหนุ่มก็หันหน้าไปมองห้องของเมสถุน
ผู้ที่น่าจะมีความสุขที่สุดในคืนนี้

เมื่อมองผ่านม่านบาง ๆ
สีขาวที่รูดปิดประตูระเบียงไป เมสถุนกำลังนอนเอนตัวพิงหัวเตียงพลางกอดหมอน
อมยิ้มหวานอย่างมีความสุข
หน้าตาใสขึ้นสีอย่างไม่มีท่าทีจะจางลงไปแม้แต่น้อย
เขายกมือขึ้นมาลูบแก้มข้างที่ชาเย็นสัมผัสอย่างแผ่วเบา
เสียงเพลงรักบรรเลงเบา ๆ สร้างความรู้สึกเป็นสุขได้ดียิ่งนัก

ไอซ์ศักดิ์มองเห็นภาพนั้นก็ยินดี
อย่างน้อยก็ได้ทำให้คนสองคนมีความสุข ตอนนี้ก็เหลือแต่ตัวเขาล่ะนะ
ไอซ์ศักดิ์ถอนหายใจอีกครั้ง ด้วยความเหนื่อยใจ

"พี่ไอซ์ ๆ" เนกิเซนวิ่งออกมาในชุดนอนตัวหมี ๆ ถือหมอนสีขาวใบใหญ่ ๆ เดินมา

"อะไร?"

พลัวะ!!

"เฮ้ย!!!" เนกิเซนหวดหมอนใส่หน้าไอซ์ศักดิ์ที่เผลอตัวอยู่อย่างแรง แม้ไม่เจ็บแต่ก็ทำให้มึน ๆ ไม่น้อย

"พี่ไอซ์เป็น!!
เอิ๊ก ๆ!!" เนกิเซนพูดอ้อแอ้หัวเราะเอิ๊กอ้าก สงสัยจะโดนพวกพี่ ๆ
จับกรอกเหล้าแหง ในห้อง มีเสียงหัวเราะแหบห้าวอย่างสะใจดังขึ้น ชิโนเอะ
และเด็กนักป่วนผู้ซึ่งเมาไม่แพ้กัน

"อ๋อ... งั้นเรอะ หึ ๆ
งั้นเตรียมใจได้เลย มาท้านักบาสผู้หล่อเหลากำลังดีอย่างไอซ์!!"
ไอซ์ศักดิ์พูดติดตลก แล้ววิ่งตามเนกิเซนขึ้นไปในสมรภูมิตีหมอน

เสียงหัวเราะแห่งความสนุกสนาน ความเงียบแห่งความสุข มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในหอพักชาย ในคืนนี้...
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:05 am

วันรุ่งขึ้น เมสถุนไปที่ห้องดนตรีชั้น 3 ห้องที่ 2 ขวามือตามที่บอกไว้กับชาเย็น

เขาบรรเลงเพลงสะกดใจคนด้วยคำอธิษฐานที่ว่า ... "ขอให้ชาทำตามสิ่งที่ใจเรียกร้อง"

ดูเหมือนว่าพอเล่นเพลงให้ชาฟังจบหนึ่งรอบ ดูเหมือนมดจะขึ้นเต็มห้องดนตรี (=[]=')

หลังจากการสวีทวี้ดวิ้วกับชาเย็น เขาก็เดินไปห้องสมุดเพื่อคืนหนังสือเพลงในตำนานนั่น ลงทะเบียนคืนหนังสือเรียบร้อย

'หน้าที่ของข้าจบลงแล้ว...' หนังสือเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วหนังสือเล่มนั้นก็หายไปกับอากาศ...

---

"นี่ไง วิธีเจอผอ."ห่านน้อยตะโกนลั่นห้องพักของตัวเองด้วยความดีใจ เธออ่านในหนังสือที่ขุดเจออย่างว่องไว

"ยามที่พระจันทร์เต็มดวง
แสงจันทร์จักส่องลงมาจากฟากฟ้า กาลเวลาจักหยุดนิ่ง สายลมจักโผผิน
แลผอ.จักปรากฏกายใต้ต้นสนใหญ่ของโรงเรียน"ห่านน้อยอ่านดังลั่น
พลางเหลือบมองปฏิทินข้างตัว

"วันนี้เป็นวันเพ็ญนี่หว่า สนใหญ่ของโรงเรียน+ผอ.จ๋า ห่านมาล้วงความลับแล้ว"ว่าแล้วห่านน้อยก็รีบวิ่งเพื่อที่จะไปให้ถึงสนใหญ่

แต่ทว่า ยังไม่ทันจะพ้นหอพักของเธอ ประตูห้องของเธอก็ปิดกระแทกหน้าห่านเข้าอย่างจัง

"ปัง!"ห่านน้อยเซล้มไป กับพื้น สายลมเย็นยะเยือกพัดแรงจนเสียวสันหลัง พลัน! ไฟในห้องก็ค่อยๆหรี่....และดับไปในที่สุด.........

"เฮ้ย!!" ห่านที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนพื้นมองไปรอบกาย

อุณหภูมิห้องที่ค่อนข้างร้อนอยู่แล้ว จู่ๆก็ต่ำลงอย่างไม่มีสาเหตุ

"อย่าตามหาผอ.อีก" เสียงเนือยๆเอ่ยขึ้นพร้อมๆกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งใสซึ่งเงยหน้าจากหนังสือ "แกล้งคนอย่างไร ไม่เปลืองพลัง"

แสงไฟก็ค่อยๆหรี่ขึ้นให้พอมองเห็นว่าร่างผู้มาเยือนนั้น นั่งขัดสมาธิอยู่บนอากาศ

ห่านค้างด้วยความตกตะลึง...ผีที่เค้าลือกันปรากฏตัวให้เห็นแล้ว

ข้อสรุปของเธอ ทำให้เธอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

ผีที่ให้เกรด0 ซึ่งนักเรียนหลายคนเกรงกลัวนั้น

น่ารักกว่าที่เธอคิดไว้หลายขุมนัก!!

"เยส!!"

"หือ?"
ดองซาโด๋ย เงยหน้าขึ้นมามองห่านน้อยนักเรียนสาว
ผู้ท้าทายพลังอำนาจของผีเกรดศูนย์อย่างเขาอย่างงุนงง
เด็กสาวยิ้มอย่างยินดีจนแก้มแทบปริ

'การที่ผีเกรดศูนย์ปรากฏตัวต่อหน้าเรา
แสดงว่าเราหาข้อมูลถูกต้อง!! ฮิฮิ ไม่เสียแรงที่อดทนหามานาน
แถมโชคชั้นที่สอง ผีเกรดศูนย์ตนนี้ก็น่ารักน่าหยิกน่ากินขนาดนี้
ช่างเป็นโชคดีอะไรเช่นนี้'

ห่านน้อยยิ้มพลางดิ้นไปดิ้นมาราวกับกุ้งเต้น ถูกน้ำมะนาวอย่างมีความสุข ใบหน้าใสขึ้นสีอย่างน่ารัก

"เอ่อ..."
ดองซาโด๋ย ผีเกรดศูนย์เอ่ยปากขัดการกระทำ 'อันแปลกประหลาด' ของเด็กสาว
ก่อนจะมองเธอด้วยแววตาที่แฝงความไม่เข้าใจในความเหม่อลอย

"ฉันเตือนเธอแล้วนะ..."
ดองซาโด๋ยพูดด้วยเสียงเลื่อนลอย แล้วเอียงหัวไปด้านข้างไม่ตั้งใจ
ทำให้ห่านน้อยยิ่งมีความรู้สึกอยากกรี๊ดในความน่ารักเข้าไปอีก

"นะ..."


"หือ...."

"น่ารักจังเลยยยย!!!!"
ห่านน้อยพูดจบก่อนจะวิ่งไล่ดองซาโด๋ยรอบห้องจนเกิดเสียงดังตึงตัง
ดองซาโด๋ยผีหนุ่มเกรดศูนย์เบิกตาที่โตอยู่แล้วให้โตขึ้นไปอีกด้วยความตกใจ
ก่อนจะลอยหนีห่านน้อยที่กำลัง 'อาละวาด' เพราะ 'ความน่ารักฉบับผี ๆ'
ของผีเกรดศูนย์ของเรา

สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ดูเหมือนกรรมการนักเรียนผู้คุมหอจะเดินมาดูที่ต้นกำเนิดเสียงดังตึงตัง
ดองซาโด๋ยใช้โอกาสนี้หายตัวหนีห่านน้อย
ส่วนเด็กสาวก็เริ่มอารมณ์เสียเล็กน้อยที่มีคนมาขัดจังหวะ
เธอเดินกระทืบเท้าไปเปิดประตูห้อง
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:06 am

ย้อนเวลากลับไปหลายชั่วโมงก่อนที่ห้องสมุด...

หลังจากที่กรรมการนักเรียนอาคุมะจัดการเคลื่อนย้ายกองหนังสือต่าง
ๆ ออกจากซากชั้นหนังสือที่เอียงเอนซ้อนกันไปมานั้นเรียบร้อย
ก็ทรุดตัวลงพักเหนื่อย เด็กหนุ่มหน้าคมหอบแฮ่ก ๆ เนื่องจากใช้แรงไปเยอะ
ในใจก็นึกว่าตัวเองที่ไปว่าวิญญาณสาวเซนจัง
เพราะเขาสามารถขอแรงที่เธอใช้ปาหนังสือช่วยเขาได้ ขณะนั้นเอง...

คลื่น...~

"เฮ้ย!!!"

โครม...~

ฝุ่นตลบไปห้องบริเวณจุดเกิดเหตุ
ชั้นหนังสือที่ใกล้เด็กหนุ่มกรรมการนักเรียนได้ล้มลงมา เขาอาจโดนทับแน่
หากไม่มีใครสักคนช่วยผลักเขาออกมา

"แฮ่ก ๆ ๆ~"
อาคุมะอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอนมองดูตู้หนังสือที่ล้มลงมาอย่างหวาดเสียว
ใกล้ ๆ เขานั้น มีร่างของเด็กสาวนั่งหอบอยู่เหมือนกัน
เพียงแต่ร่างนั้นเป็นสีขาวใสไปทั้งร่าง
ผมยาวสยายปรกหน้าเล็กน้อยเพราะเธอก้มหน้าอยู่
กรรมการนกเรียนหนุ่มมาเธออย่างเหลือเชื่อ

"เอ่อเธอ.... ขอบคุณนะ"
เสียงแหบพร่ายังคงสั่นเพราะยังไม่หายตกใจ
วิญญาณสาวสะอึกเล็กน้อยก็จะช้อนสายตาค้อน ๆ คู่นั้นส่งมาให้เขา
ราวกับบอกว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจช่วยนายนะ"

"คือ... ฉัน... เอ้ย!
เดี๋ยวสิ" ก่อนที่อาคุมะจะพูดจบ เซนจังทำท่าจะหายตัวไปอีกครั้ง
แต่เด็กหนุ่มเรียกชื่อเธอไว้
แล้วเอื้อมมือคว้าแขนข้างหนึ่งของเธออย่างลืมตัว แขนข้างนั้นเย็นเฉียบ
เซนจังหันหน้ามามองเขาเป็นเชิงถามว่ามีอะไร

"อย่าพึ่งไปสิ ฉัน...
ฉันขอโทษ! เอ่อ... คือ หมายถึง เธอจะหนีงานแบบนี้ไม่ได้นะ
เดี๋ยวฉันจะฟ้องอาจารย์แหนมนะ" เด็กหนุ่มพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าขึ้นสีจาง ๆ
ก็ในเมื่อเขาไม่เคยอ่อนข้อยอมง้อใครก่อน
แม้ตอนท้ายประโยคจะดูไม่น่าฟังเท่าไหร่ก็เถอะ

วิญญาณเด็กสาวค่อย ๆ แย้มรอยยิ้มก่อนจะหัวเราะอย่างสดใสเบา ๆ เธอพยักหน้า แล้วบอกว่า เธอยกโทษให้ก็ได้ แต่ช่วยปล่อยมือก่อนได้มั้ย

อาคุมะตกใจรีบปล่อยมือพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงกว่าเดิม
เขากระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะตั้งมาดขรึมก้าวเดินเป็นทหารอังกฤษไปทำงานต่อ
เซนจังยิ้มแล้วหัวเราะขัน ๆ เบา ๆ ก่อนจะลอยตัวช้า ๆ ไปช่วยเด็กหนุ่มทำงาน

ทางด้านโรงอาหาร4

"โมเอะ ใจเย็นๆ อย่างเพิ่งกินตับหยีเลยนะ"อนีลันพยายามปลอบโมเอะที่กำลังอาละวาด

"เมะเอ้ย หยีทำอะไรให้เธอน่ะ"ฟิมะถามสาเหตุ

"ยัยหยีนี่ชักดาบค่าอาหารที่โรงอาหาร 4น่ะสิ"โมเอะตะโกนลั่น

"จริงเหรอหยี
เป็นกรรมการนักเรียนแล้วยังทำตัวแบบนี้อีกเรอะ
ทำอะไรไม่คิด"อนีลันมองฟิมะด้วยความชื่นชมเล็กๆ
ช่างเป็นคนที่ดูเอาจริงเอาจังกับหน้าที่ซะไม่มี

"ทำไมไม่ไปชักดาบที่โรงอาหารอื่นล่ะเนี่ย ไร้สมอง"

"โครม"อนีลันที่ได้ยินประโยคถัดมาถึงกับล้มชนคนข้างๆไปทันควัน

"ว้าย ขอโทษค่ะ"อนีลันรีบขอโทษขอโพย

"ไม่เป็นไรครับ"ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มให้อนีลัน ก่อนจะพยุงเธอให้ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ทิ้งให้อนีลันตะลึง

"หล่อจังเลย"อนีลันพึมพำเบาๆ "อย่างนี้ต้องตามจีบๆ"

ในมุมหนึ่งของโรงอาหารป่วน ชิโนเอะ และเนกิเซนสามหน่อกำลังนั่งตั้งวงคุยหลังอาหารกันอย่างออกรส

"นี่ป่วน นายได้ยินข่าวลือที่พวกตึก3เขาคุยกันรึเปล่า?" ชิโนเอะเริ่มเปิดประเด็น

"ที่เขาบอกกันว่า
พวกกรรมการนักเรียนน่ะ...ไม่ใช่คนสินะ
ถือว่าเป็นเรื่องลึกลับเรื่องใหม่ของโรงเรียนเลยทีเดียว"
ป่วนตอบเสียงค่อยเพื่อไม่ให้ฟิมะที่อยู่ถัดไป7โต๊ะได้ยิน

"อย่าบอกนะว่า พี่ๆจะไปสืบดู!!" เนกิเซนกล่าวเสียงดังจนถูกชิโนเอะจับอุดปากด้วยเมล่อนปัง

"แล้วจะไปสืบยังไง
ลันสถั่วก็ไม่ใช่คนปรกติ พี่น้องสองคนนั้นก็น่ากลัว อันตรายเกินไป
บางคนก็หาตัวยากเหลือเกิน" ป่วนพูดขึ้นอย่างใช้ความคิด

"ปล่อยให้คนอื่นลองก่อนสิ
จะได้ดูว่าจะเจออะไร" ชิเนโอ้แสดงความเห็น
แววตาเต้นระริกด้วยความตื่นเต้นและแอบชั่ว = ="
ดูเหมือนเขาจะไม่เข็ดเรื่องที่ไปยุ่งกับของลับของหมอฟัน
เพื่อนร่วมห้องจนถูกถอนฟันหมดปากเลยแม้แต่น้อย

"นี่ พวกนาย!!" เสียงตะโกนด้านหลังทำให้ทั้งสามคนรีบหันไปด้านหลัง เผชิญหน้ากับหนึ่งในกรรมการนักเรียน

ซวยแล้ว... TT^TT

"เห็นคนหล่อๆเดินผ่านมาทางนี้บ้างมั๊ย"
ลันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระริกระรี้เต็มที่
ทุกคนชี้ไปด้านซ้ายแบบมั่วๆพร้อมกันทันทีเพื่อให้เธอรีบจากไปโดยเร็ว

"เกือบไม่รอด
เก็บแผนนี้ไว้คุยวันหลังดีกว่า"
ชิโนเอะตัดบทแล้วเดินกลับห้องเรียนที่ตึก2ไปกับป่วน
ทิ้งให้เนกิเซนเดินไปตึกส่งเสริมทักษะวิทย์ - คณิตฯ เพียงคนเดียว

กรรมการนักเรียน... ลึกลับดีแท้ ถ้าพวกพี่ไม่สืบ ผมสืบเองแล้วกัน

เนกิเซนคิดในใจขณะเดินไปเคี้ยวขนมปังที่เพิ่งถูกยัดไป คราวนี้ล่ะ เขาจะเป็นคนเปิดโปงพวกนั้นให้ได้...
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:07 am

(นอกรอบ)

การที่ชามีแฟนใหม่คือเมสถุนครั้งนี้สร้างความประหลาดใจให้คนในโรงเรียนไม่น้อย
เพราะตอนเมสถุนกับไอซ์ศักดิ์มีเรื่องกันคราวที่แล้วผู้ชนะคือไอซ์ศักดิ์
แต่คนที่ได้ชาไปกลับกลายเป็นเมสถุนซะนี่...

ชาดูสงบเสงี่ยมขึ้น เรียบร้อยขึ้น ประหยัดขึ้น ชอบสีชมพูมากขึ้น (อันหลังเริ่มไม่เกี่ยวละ)

"ห้ามชาผิดกฎข้อที่
15 พลอดรักในที่สาธารณะ" เมสถุนบอกชา ซึ่งชาก็ไม่ว่าอะไร
เพราะชาจะลากเมสถุนไป 'กระทำ' ในที่ลับตาคนแทน เช่น...
พุ่มไม้มากมายในสวนดอกไม้ 2 ทุ่ม 59 นาทีเมื่อไหร่เลิกเมื่อนั้น

แม้แต่ตอนกินข้าว ชาก็เปลี่ยนไป ไม่มีการป้อนข้าวกัน (เพราะเสียเวลาซ้อมดนตรีของเมสถุน) จึงเปลี่ยนมาเป็น...

"ชาอยากกินอะไร เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"

"อยากกิน...อืม...กินเมสถุน !!"

"เหวออออ!!!!!!!!!!!"

แล้วชาก็ลากเมสถุนออกจากโรงอาหารไปที่ลับตาคนเช่นเคย...
หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง
เมสถุนก็โผล่มาในสภาพหลุดลุ่ยพร้อมกับชาที่แต่งตัวเรียบร้อย
ทั้งคู่หน้าขึ้นสี ( แต่เมสถุนดูจะแดงกว่า ) แล้วนั่งกินข้าวด้วยกันจริง ๆ
ซะที

ของโปรดของเมสถุนก็มักจะแบ่งไปจานข้าวของชาอยู่เสมอ ๆ

"กินมากเดี๋ยวก็อ้วนหรอก" เด็กหนุ่มพูดยิ้ม ๆ กับคนรักเมื่อชาไปซื้อขนมมาอีกถ้วย

"ก็ใครชอบแบ่งกับข้าวมาให้เรื่อย
ๆ ล่ะ" ชาตอกกลับ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากนั้น
เมสถุนได้แต่ยิ้มรับแล้วนั่งกินผลไม้ต่อ
และแน่นอนว่าผลไม้ที่ซื้อก็เพิ่มจากปกติเป็นสองเท่าเพื่อแบ่งให้ชาด้วยเหตุผลที่ว่า
กินแต่ข้าวกับขนมสักวันจะได้อ้วนแน่ ๆ - -"

---

"หัดเล่นกีฬาซะมั่ง !! ตัวเตี้ยม่อกต้อกแล้วเมื่อไหร่จะสูง"

"บ้า พูดไม่ดูตัวเองเลย วัน ๆ เล่นแต่ดนตรี กีฬาไม่เคยแตะ"

"..................."

"แต่ถ้าให้เล่นกีฬาบนเตียง เค้าก็ไม่เกี่ยงน้า"

"....-/////-.....

---

"ผมติดประกาศรับสมัครคนเข้าวงซิมโฟนีออเคสตร้าแล้วล่ะ ผมอยากเล่นเป็นวงจริง ๆ จัง ๆ ซะที เล่นคนเดียวมานานละ"

"แล้วมาบอกทำไมเนี่ย รู้ก็รู้ว่าฉันเล่นดนตรีไม่เป็น"

"......................."

"แต่ถ้าให้เล่นเครื่องดนตรีเมสถุนละก็ ชาทำได้นะ แถมเสียงที่ได้ยังเร้าอารมณ์ดีด้วย"

".....-/////-....."


---

"ชาเรียนไม่เข้าใจตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวสอนให้"

"เข้าใจหมดแหละ เมสถุนต่างหากเรียนให้รู้เรื่องหมดก่อนเถอะแล้วค่อยมาถาม"

"........................"

"งั้นให้ชาสอนเมสถุนได้นะ โดยเฉพาะวิชาเพศศึกษา"

".....-/////-........"

พอแล้วสำหรับคู่นี้ เก็บไว้ให้คู่อื่นดีกว่า ลั้นลา~ พบกับคู่นี้ใหม่เมื่อใจต้องการ

---

หลังจากที่เนกิเซนคิดได้ดังนั้น
เขาจึงเดินไปห้องสมุดอย่างเงียบๆ แต่ว่าเขากับเจอเรื่องไม่คาดฝัน!
เขาพบเงาสีดำทะมึนหลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์
พร้อมกับหญิงสาวผมเปียสองข้าง สีดำสนิท ดวงตากลมโตสีดำของเธอนั้น
กำลังบ่งบอกความอยากรู้ อยากเห็นไว้เต็มเปี่ยม

แอบฟังสักนิดคง ไม่เสียมารยาทหรอกมั้ง เขาคิดเบาๆ


"นายชื่ออะไรอ่า " เสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนั้น กระทบเข้ามาในหูของเค้า ทำให้เนกิเซนหันไปมองด้วยความสงสัยมากขึ้น

"ด๋อง..โด๋ย.." เสียงของเงาดำๆที่ตอบมานั้นช่างแหบพร่าและน่ากลัวจริงๆ เนกิเซนตัดสินใจกระดึ๊บไปสองก้าว เผื่อเค้าจะได้ฟังชัดมากขึ้น

"เราเจอกันอีกแล้วละ คิกๆ"

"เธอตามหาฉันไม่ใช่เรอะ ...."

"ว้าย นายรู้ด้วยหรอ -////-" สาวน้อยผมเปียคนนี้ตอบกลับมาด้วยท่าทางเขินอาย

"หึๆๆ แล้วเธอไม่กลัวฉันหรอ..." เงาทะมึนๆนั่นตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"เฮ้อ...ฉันจะไปกลัวนายได้ไงละ
ตาบ้า! ก็บอกแล้วไงว่านายน่ารัก"หลังจากที่หญิงสาวคนนี้พูดจบ
เงาสีดำๆนั่นถึงเดินเข้ามาให้เนกิเซนเห็นเต็มตา!

นั่นมันไม่ใช่มนุษย์นี่หว่า!! มันลอยอยู่ อ้ากกกก

เนกิเซนวิ่งหนีออกจากห้องสมุดมาด้วยความกลัว
ก่อนจะคิดว่า กรรมการนักเรียนก็อาจจะไม่ใช่มนุษย์ สามพี่น้อง สถั่ว สช่า
สยอง ก็อาจจะไม่ใช่มนุษย์

อืม... เค้าคิดพร้อมถอนหายใจเบาๆ แต่สักพัก เนกิเซนก็ชะงัก พร้อมทราบถึงความจริงที่น่าตกตะลึง !!

เฮ้ย!! แล้วตูละ!! หวังว่าตูคงไม่ใช่พวกนั้นอีกคนนะ !! อ้ากกกก

"คงไม่ใช่หรอก เราก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเค้านินา" หนุ่มน้อยมือระนาดเอกพึมพำ
เฮ้อ...กลับห้องดีกว่าเรา เดี๋ยวจะเจออะไรที่มัน...เลวร้ายกว่านี้ บรึ๋ย~
นี่ก็เพิ่งจะ บ่ายกว่าๆเอง โดดเรียนภาคบ่ายดีกว่าเรา ว่าแต่...จะไปไหนดี

หลังจากที่เนกิเซนยืนคิดอยู่นานแสนนาน เขาก็ตัดสินใจได้ว่า

"ไปห้องดนตรีไทยดีกว่า"


ชั้น4ห้อง5 จะมีอะไรบ้างหนอ...


"แอ๊ดดดดด"


ภายตกแต่งในเข้ากับเครื่องดนตรีไทยที่สังเกตได้ว่า ไม่เคยมีใครใช้มันใน1รอบปีนี้แน่นอน


เสียงก็ไม่เพี้ยน สายจะเข้ก็ไม่ขาดเลยซักเส้น ไม้ระนาดทุ้มใช้ได้ทุกอัน แอร์ใช้ได้ทุกตัว
มีตู้เก็บโน้ตดนตรีไทยตู้เล็กๆอีก1ตู้
เนกิเดินเข้าไปเปิดตู้โน้ตดูเพื่อหาเพลงที่ตนพอจะเล่นได้บ้าง
ในที่สุด...เนกิก็สะดุดที่เพลง... ค้างคาวกินกล้วย!!!


ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูขึ้นมา

"แอ๊ด...~"

หนุ่มน้อยเนกิเซนละสายตาจากระนาดเอก ก่อนจะหันหน้าไปมองผู้มาเยือน

ใบหน้าหวานโผล่หน้าออกมาก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องดนตรีไทย
เธอเป็นเด็กสาวแก้มแดงผิวขาวเหมือนเด็กเมืองหนาว ผมดำเป็นประกายสยายตรง
มีเพียงผ้าคาดผมสีขาวเท่านั้นที่ประดับศีรษะของเธอ
ภายใต้แว่นไร้เลนส์ทรงวงรีของเธอ
มีดวงตาที่ฉายแววสดใสและใสซื่อที่พาให้หนุ่มที่เผลอมองต้องหน้าแดงเป็นมะเขือเทศสุก

เธอเดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย
แม้พื้นห้องดนตรีไทยจะเป็นพื้นไม้มะฮอกกานีสีสวย
แต่เสียงฝีเท้าของเธอนั้นแทบจะไม่มีเลย
ระหว่างที่หนุ่มน้อยเพียงคนเดียวในห้องกำลังเคลิ้มไปกับความน่ารักของเด็กสาว
เสียงใส ๆ ของเธอก็ดังขึ้น ปลุกเขาตื่นจากภวังค์

"เอ่อ... ขอโทษนะคะ"

"ครับ... มะ..มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ" เนกิเซนถามเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงรั้นของเขาเรียกรอยยิ้มขันๆ ของเธอให้ปรากฏบนใบหน้าหวาน

"คือว่า... ดิฉันสนใจจะมาสมัครเข้าชมรมดนตรีไทยค่ะ" แม้เธอจะยิ้มแบบเคอะเขิน หนุ่มน้อยเนกิเซนก็ยังคงมองว่าน่ารัก

"อะอ๋อ...
คืออันนี้ ต้องไปขอและยื่นใบสมัครกับกรรมการนักเรียนน่ะครับ เอ่อ...
ผมในฐานะที่เป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมดนตรีไทย ขอแนะนำตัวเองนะครับ....
เอ่อ... ผมชื่อ เนกิเซน ชั้นปี 1 ห้อง B ครับ"
เนกิเซนรวบรวมความกล้าทั้งหมดในตัวที่มี แนะนำตัวไปซื่อ ๆ
ซึ่งเป็นใครก็ต้องรู้ว่า 'ตั้งใจจีบ'

ฝ่ายเด็กสาว เธอเอียงคอเล็กน้อยประมาณ 85 องศา ก่อนจะระบายยิ้มหวาน

"ฉันชื่อเพิ้งค่ะ"
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:08 am

"เพิ้งเหรอครับ"เนกิเซนส่งยิ้มหื่น เอ้ย ยิ้มหวานให้กับเพิ้ง "ไม่ทราบว่าคุณเพิ้งอยากจะเล่นเครื่องดนตรีชนิดไหนเหรอครับ"

"ฉิ่งฉับค่ะ"เพิ้งตอบกลับอย่างไม่ลังเล ทำเอาเนกิเซนแปลกใจเล็กน้อยถึงปานกลาง

"ฉิ่งฉับเหรอครับ คุณเพิ้งนี่รสนิยมแปลกดีนะครับ"เนกิเซนเกาหัวอย่างงงๆ ปกติมีแต่ผู้หญิงตีขิมเล่นซอ ไฉนเลยเธอถึงอยากเล่นตีฉิ่ง

"ฉันชอบการตีฉิ่งน่ะค่ะ มันเร้าใจกว่าอย่างอื่น"เพิ้งยิ้มละไม "เดี๋ยวมานะคะ เพิ้งจะไปสมัครเข้าชมรมนี้ก่อน"

ว่าแล้ว สาวเพิ้งก็เดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ในที่สุด
เราก็จะได้อยู่ชมรมเดียวกันกับห่านน้อยซะที"รอยยิ้มหื่นชอบกลปรากฎบนใบหน้าของเพิ้ง
หรือว่าเธอกำลังหมายปองห่านน้อยอยู่ล่ะนี่!!!

..........................

"ถามตรงๆเลยนะ เธอตามฉันมาทำไม"ด๋องโด๋ยถามพร้อมกับยิ้มเหี้ยมเกรียม "ถ้าเธอต้องการตามหาผอ.ล่ะก็ อย่าหวังเลยว่าจะผ่านฉันไปได้"

"ฉันไม่ได้อยากจะตามหาผอ.แล้ว
ฉันมาตามหานายตังหาก"ห่านน้อยบ่นด้วยความหงุดหงิดปนเจ็บปวดเล็ก
"นายร้อนตัวขนาดนี้ทำไม นายก็เป็นผีไปแล้ว ผอ.สำคัญอะไรนักหนา
นายถึงยังอยุ่แบบนี้"

"สำหรับฉัน ผอ.สำคัญที่สุด ไม่ว่าจะเป้นหรือตาย"ด๋องโด๋ยตอบ "เลิกตามหาฉันกับผอ.ซะที"

"ไม่มีทาง ฉันชอบนายนะ"

!!!???

"อะไรนะ"ด๋องโด๋ยหน้าแดงเถือก ก่อนจะเป็นลมสลบไปทันที

"ด๋องโด๋ย
นายเป้นอะไรรึเปล่า"ห่านน้อยร้องด้วยความตกใจ
เธอพยายามจะเขย่าตัวปลุกด๋องโด๋ย แต่เธอลืมว่าเขาเป้นผี
และเธอใส่สายสิญจน์ไว้ที่ข้อมือ เนื้อตัวของด๋องโด๋ยจึงเต็มไปด้วยรอยไหม้
- -"

"ทำไงดีๆ"ห่านน้อยคร่ำครวญ และตัดสินใจถอดเอาสายสิญจน์ออก และตัดสินใจลากด๋องโด๋ยไปห้องพยาบาล เผื่อจะดีขึ้น

แต่เธอหารู้ไม่ว่านั้นคือความคิดที่ผิดสุดๆ....

ที่ห้องพยาบาล....

"อ้าว
ไหงคุณด๋องโด๋ยถึงได้ถูกห่านน้อยลากมาอย่างนั้นล่ะ"ดีเจปอนด์ที่มาอู้อยู่ที่ห้องพยาบาลพูดด้วยความงุนงง
ปกติแล้วด๋องโด๋ยแทบจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหทนแตะตัวเลยแท้ๆ
แต่ทำไมตอนนี้ถึงมาคอพับคออ่อนอยู่กับห่านน้อยกันละหนอ

"หรือว่า
คุณด๋องโด๋ยจะถูกห่านน้อยเมาเหล้า
แล้วลากเข้าห้องพยาบาล!"ดีเจปอนด์อุทานด้วยความตกใจ ถึงจะฟังดูแปลกไปหน่อย
แต่ดีเจก็เชื่อว่ามันมีโอกาสเป็นไปได้ ที่คนกับผีจะรักกัน
หรือคนจะมอมเหล้าผีเพื่อความรักในโรงเรียนแห่งนี้

"จะทำไงดีล่ะ"ดีเจปอนด์พึมพำ จะไม่ยุ่งเลยก็คงไม่ได้ แต่ถ้าจะขัดขวางก็ใช่เรื่อง เอาไงดีล่ะ

"พี่ดีเจ มาอู้อะไรห้องพยาบาล"หยีที่รอดจากการถูกโมเอะกินตับอย่างหวุดหวิดในโรงอาหาร4เอ่ยทักจนดีเจปอนด์สะดุ้ง

"ดูนั่นสิหยี ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ"ดีเจปอนด์ชี้มือไปทางห่านน้อยที่กำลังวางด๋องโด๋ยลงบนเตียงในห้องพยาบาล

"ง่า จริงด้วย ห่านน้อยกะคุณด๋องโด๋ย เราไปลากเขาเข้าห้องเย็น เอ้ย ห้องปกครองกันเถอะ"หยีเสนอ

"อืมๆ เข้าห้องปกครองก่อน ถามทีหลังสินะ"ดีเจปอนด์สรุป และเดินย่องๆไปด้านหลังของห่านน้อย

"การพลอดรักในที่สาธารณะ ผิดกฎโรงเรียนนะห่านน้อย"ดีเจปอนด์พูดอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาห่านน้อยสะดุ้งโหยง

"กรรมการนักเรียน!"ห่านน้อยอุทาน "มาได้ไงเนี่ย"

.................
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
y2int
นักเขียนฝึกหัด
นักเขียนฝึกหัด
avatar

Female
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 29
อายุ : 24
Registration date : 01/05/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:21 am

"ด๋องโด๋ยทำงี้ได้ไงเนี่ย ฮู้ยยยย" อาคุมะพูดอย่างปลงๆ

"ง่า...คุม่า คนเราก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างแหละน่า" หยีบอกๆ อย่างส่งไปที จนลืมไปว่า.......ด๋องโด๋ยไม่ใช่คน = ='

"เฮ้..หยี ด๋องโด๋ยไม่ใช่คนนะ เพราะฉะนั้น ผิดพลาดไม่ได้ !! " ฟิมะพูดอย่างเหลือกลั้น

"แหม ฟิมะ เอางี้ดีกว่า เรารอถามด๋องโด๋ยดูเลยทีเดียวดีกว่าว่าเรื่องไปไงมาไง เพราะดูท่าห่านน้อยจะไม่มีอารมณ์ตอบเราแล้วล่ะ" ดีเจพูดพร้อมบุ้ยใบ้ไปทางห่านโกะที่กำลังลูบแผลที่เกิดจากสายสิญจน์บนแขนด๋องโด๋ยแล้วพูดพึมพำอะไรบางอย่าง(ซึ่งน่าจะเกี่ยวกับด๋องโด๋ย) .............โดยไม่สนใจใครในห้องอีกเลย


"เฮ้อออออออออออออออ...." เสียงถอนหายใจของเหล่าคณะกรรมการนักเรียนดังออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย....
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://my.dek-d.com/__Y-e-e__/
++Wadoiji++
webmaster
webmaster
avatar

Female
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 161
อายุ : 29
Registration date : 19/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 12:31 am

ขอขัดนิดนึง

ตั้งผิดห้องหรือเปล่า นี่มันหอศิลป์นะ = =" ต้องไปตั้งที่ห้องฟิคห้องใดห้องหนึ่งไม่ใช่หรือ....

_________________
Tokkyu!!
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://my.dek-d.com/wadoiji/
BaiKraDars
กรรมการบอร์ด
กรรมการบอร์ด
avatar

Male
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 117
อายุ : 26
Registration date : 19/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 2:41 pm

มาอยู่ที่นี่นี่เอง นึกว่าสาบสูญไปกับบอร์ดเก่าเสียอีก!
ยอดๆ

_________________

Code Name : BaiKraDars
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://my.dek-d.com/soullezz
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 5:00 pm

++Wadoiji++ เธžเธดเธกเธžเนŒเธงเนˆเธฒ:
ขอขัดนิดนึง

ตั้งผิดห้องหรือเปล่า นี่มันหอศิลป์นะ = =" ต้องไปตั้งที่ห้องฟิคห้องใดห้องหนึ่งไม่ใช่หรือ....

สาทบอกว่าให้ตั้งห้องนี้เน้อ เพราะว่าห้องนี้เป้นห้องของ
เธญเน‰เธฒเธ‡เธญเธดเธ‡เธˆเธฒเธ :

หอศิลป์
โพสต์รูปแฟนฟิค/แฟนอาร์ต/ฯลฯ เกี่ยวกับงานเขียนต่างๆ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
writerclub
ผู้ดูแลระบบ
ผู้ดูแลระบบ
avatar

Female
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 31
อายุ : 32
Registration date : 19/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   5/5/2007, 8:22 pm

โพสต์รูปแฟนฟิค/แฟนอาร์ต/ฯลฯ เกี่ยวกับงานเขียนต่างๆ

( เดี๋ยวจะกระทืบสาท )

_________________
เว็บมาสเตอร์ใจดีสี่คน [ Swordman แห่ง Iris , Wadoiji , Nummu. , {P!TCHA} ]
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://writerclub1.editboard.com
เมถุน (Francis)
กรรมการบอร์ด
กรรมการบอร์ด
avatar

Female
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 150
อายุ : 25
Registration date : 19/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   6/5/2007, 1:30 pm

..........

( มารับผิด แง้ !! )

ไม่ขอแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น T[]T

ตาถั่วเอง ไม่มองเห็นคำว่ารูป

ว้าก ๆๆๆ ขออภัย T[]T

_________________
...ให้สายลมพาเสียงดนตรีของข้าไปถึงเจ้า...

เหนือพสุธา ยอดภูผา บนท้องนภา เคียงคู่เมฆา เหนือมหานที
ข้าจักอยู่ทุกที่สายลมพัดผ่าน...
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://my.dek-d.com/Francis/
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   8/5/2007, 7:55 am

สงัด...นึกว่ามาอยู่ไรท์เตอร์คลับแล้วจะมีคนช่วยต่อ ถ้าไม่มีใครต่อ จะเอากลับไปต่อในอาณาจกรไร้สาระแล้วเน้อ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
y2int
นักเขียนฝึกหัด
นักเขียนฝึกหัด
avatar

Female
เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 29
อายุ : 24
Registration date : 01/05/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   9/5/2007, 8:33 pm

ง่ะ งั้นก็กลับไปนู่นนนนน~~ สินะ สงสัยขาดการโฆษณามั้งม่ะมะ
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://my.dek-d.com/__Y-e-e__/
sanoki
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
ผู้ช่วยเว็บมาสเตอร์
avatar

เธˆเธณเธ™เธงเธ™เธ‚เน‰เธญเธ„เธงเธฒเธก : 53
อายุ : 25
Registration date : 29/04/2007

เธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡: Re: รักใสๆในโรงเรียนประจำ   19/5/2007, 5:18 pm

พากลับบ้านแล้ว ไปตามกนัที่http://www.non-ess.com/forum/index.php?topic=19.0
เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ Go down
เธ”เธนเธ‚เน‰เธญเธกเธนเธฅเธชเนˆเธงเธ™เธ•เธฑเธง http://www.non-ess.com
 
รักใสๆในโรงเรียนประจำ
เธญเนˆเธฒเธ™เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเธเนˆเธญเธ™เธซเธ™เน‰เธฒ เธญเนˆเธฒเธ™เธซเธฑเธงเธ‚เน‰เธญเธ–เธฑเธ”เน„เธ› เธ‚เธถเน‰เธ™เน„เธ›เธ‚เน‰เธฒเธ‡เธšเธ™ 
เธซเธ™เน‰เธฒ 1 เธˆเธฒเธ 1

Permissions in this forum:เธ„เธธเธ“เน„เธกเนˆเธชเธฒเธกเธฒเธฃเธ–เธžเธดเธกเธžเนŒเธ•เธญเธš
Writerclub :: วรรณกรรม :: นิยายแนวทีน-
เน„เธ›เธ—เธตเนˆ: